งานวิจัยนี้ ได้ศึกษาผลของเอ็ชดีพีอีต่อสมบัติเชิงกลและเชิงกายภาพของฟิล์มเป่าแอลแอลดีพีอี/แอลดีพีอีโดยใช้แอลแอลดีพีอีสองชนิดซึ่งผลิตโดยใช้ตัวเร่งปฏิกิริยาซิเกลอร์-แนตทา (แซดเอ็น-แอลแอลดีพีอี) และตัวเร่งปฏิกริยาเมทัลโลซีน (เอ็ม-แอลแอลดีพีอี)เอ็ชดีพีอีสองชนิดซึ่งมีค่าดัชนีการหลอมไหลแตกต่างกันคือ 0.04 กรัมต่อ 10 นาที(เอ็ชดีพีอี2) ในส่วนแรกเป็นการเตรียมฟิล์มเป่าที่สัดส่วนต่างๆ กัน โดยกำหนดให้ปริมาณแอลดีพีอีคงที่ 15% โดยน้ำหนัก และเอ็ชดีพีอีมีปริมาณ 5-30% โดยน้ำหนัก นำฟิล์มเป่ามาทดสอบสมบัติเชิงกล ได้แก่ การคงรูป (ยังส์มอดูลัส) การทนต่อแรงดึงที่จุดขาด การยืดออกที่จุดขาด การทนต่อแรงฉีกขาด การทนต่อแรงกระแทก และการทนต่อการเจาะทะลุ และนำมาทดสอบสมบัติกายภาพได้แก่ ความขุ่น ความมันเงา จำนวนเจล อุณหภูมิการซีลติดเริ่มต้น และปริมาณผลผลิต นอกจากนี้ได้ศึกษาสมบัติทางความร้อน นอนไอโซเทอร์มอลเมลต์คริสทัลไลเซชันและพฤติกรรมการหลอมเหลว พบว่าเมื่อปริมาณของเอ็ชดีพีอีเพิ่มขึ้น ปริมาณผลึกของฟิล์มเป่าเพิ่มขึ้น ซึ่งสัมพันธ์กับค่ายังส์มอดูลัสที่เพิ่มขึ้น ในขณะที่ความใสของฟิล์มเป่าลดลงปริมาณเอ็ชดีพีอี 15% โดยน้ำหนัก ทำให้ฟิล์มเป่ามีสมบัติเชิงกลและสมบัติเชิงกายภาพเหมาะสมกว่าฟิล์มเป่าที่มีปริมาณเอ็ชดีพีอีอื่นๆ สำหรับฟิล์มเป่าที่เตรียมจากเอ็ชดีพีอี1 มีสมบัติเชิงกลด้อยกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับฟิล์มเป่าที่เตรียมจากเอ็ชดีพีอี 2 และยังมีลักษณะพื้นผิวฟิล์มไม่เรียบ พบว่าฟิล์มเป่าที่ใช้เอ็ม-แอลแอลดีพีอี มีสมบัติเชิงกลส่วนใหญ่ดีกว่า แต่แซดเอ็น-แอลแอลดีพีอีมีความขุ่นต่ำกว่า เมื่อกำหนดให้ปริมาณของเอ็ชดีพีอี2คงที่ที่ 15% โดยน้ำหนัก และอแลดีพีอีมีปริมาณ 5, 15 และ 25% โดยน้ำหนัก พบว่าฟิล์มเป่ามีสมบัติเชิงกลต่างๆ ลดลง แต่สมบัติเชิงกายภาพดีขึ้น โดยเฉพาะความขุ่นและอุณหภูมิการซีลติดเริ่มต้นของฟิล์มเป่าลดลง ฟิล์มเป่าที่เตรียมจากเอ็ม-แอลแอลดีพีอี มีสมบัติเชิงกลดีกว่า แต่ฟิล์มเป่าที่เตรียมจากแซดเอ็น-แอลแอลดีพีอี มีสมบัติทางกายภาพดีกว่า