สารประกอบจำพวกยามีบทบาทสำคัญต่อชีวิตประจำวันของมนุษย์และสัตว์ มีสารประกอบยาปนเปื้อนน้ำใต้ดินและแหล่งน้ำในหลายทวีปอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าจะมีการตรวจพบสารเหล่านี้ที่ความเข้มข้นต่ำจากสิ่งแวดล้อมก็ตามยังไม่มีการศึกษาถึงผลกระทบระยะยาวที่แน่ชัดเนื่องจากไม่มีข้อมูลเรื่องการเคลื่อนที่ของสารประกอบยาที่เพียงพอ การวิจัยนี้เพิ่มความเข้าใจในพฤติกรรมการดูดซับของยาซึ่งเป็นโมเลกุลแอมฟลิไฟล์บนตัวดูดซับชนิดต่างๆเพื่อประโยชน์ในด้านการบำบัดน้ำผิวดินและน้ำใต้ดินที่ปนเปื้อนด้วยยาด้วยกระบวนการดูดซับทั้งนี้เพื่อเป็นการส่งเสริมแนวคิดเรื่องการนำน้ำกลับมาใช้ใหม่ อีกทั้งการวิจัยนี้ยังเพื่อความเข้าใจในเรื่องของการเคลื่อนที่ของยาในสิ่งแวดล้อมโดยใช้การทดลองแบบแบชเพื่อศึกษาพฤติกรรมการดูดซับของยาอะซิตามิโนเฟนและนาลิดิซิกแอซิดบนตัวดูดซับเรซินชนิดมีขั้วที่มีความเป็นขั้วต่างกัน (Amberlite XAD2, XAD7, และ XAD761) และตัวดูดซับชนิดไม่มีขั้ว (ผงถ่านกัมมันต์) ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่านาลิดิซิกแอซิดมีความสามารถในการดูดซับสูงกว่าอะซิตามิโนเฟนบนทุกตัวกลาง เนื่องจากอะซิตามิโนเฟนมีค่าการละลายน้ำสูงและมีค่าสัมประสิทธิ์การแบ่งชั้นของออกทานอลกับน้ำต่ำ ในการศึกษาจลน์หพลศาสตร์ของการดูดซับ พบว่าการดูดซับของอะซิตามิโนเฟนและนาลิดิซิกแอซิดเข้าสู่สภาวะสมดุลภายใน24 ชั่วโมงสำหรับทุกตัวกลาง การดูดซับของอะซิตามิโนเฟนและนาลิดิซิกแอซิดบนเรซินเป็นไปตาม Langmuir Isotherm ความสามารถในการดูดซับต่อพื้นที่ผิวสัมผัสของยาทั้งสองชนิดขึ้นอยู่กับความเป็นขั้วของเรซิน สำหรับการดูดซับของอะซิตามิโนเฟนและนาลิดิซิกแอซิดบนผงถ่านกัมมันต์เป็นไปตาม Freundlich isotherm โดยสมการการดูดซับของอะซิตามิโนเฟนและนาลิดิซิกแอซิดได้ดังนี้ q = 131.3107 (mg/g activated carbon)(L/g)('N)xC(,e)('0.1243)และ q = 78.5578 (mg/g activated carbon)(L/g)('N)xC(,e)('0.3273) ตามลำดับการดูดซับของยาบนเรซินนั้น แรงกระทำระหว่างส่วนที่มีขั้วในองค์ประกอบของยาและตัวดูดซับมีบทบาทสำคัญมาก ส่วนการดูดซับของยาบนผงถ่านกัมมันต์นั้น แรงกระทำระหว่างส่วนที่ไม่มีขั้วจะเป็นตัวควบคุมการดูดซับของอะซิตามิโนเฟนและนาลิดิซิกแอซิด ผงถ่านกัมมันต์มีความสามารถในการดูดซับยาทั้งสองชนิดได้ดีกว่าเรซิน จากผลการทดลองสรุปได้ว่ายาสามารถถูกดูดซับได้ทั้งบนพื้นผิวที่มีขั้วและไม่มีขั้ว เนื่องมาจากคุณสมบัติแอมฟลิฟิลิกของยา และพฤติกรรมการดูดซับขึ้นอยู่กับโครงสร้างโมเลกุลของยาและคุณสมบัติที่ผิวของตัวดูดซับเป็นสำคัญ