การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพและปัญหาการใช้หลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิต พุทธศักราช 2545 ในวิทยาลัยพยาบาล สังกัดสถาบันพระบรมราชชนก เก็บข้อมูลโดยการสัมภาษณ์ผู้บริหาร จำนวน 25 คน และใช้แบบสอบถามอาจารย์ผู้สอน จำนวน 134 ฉบับในวิทยาลัยพยาบาล 5 แห่ง ได้รับแบบสอบถามคืน 134 ฉบับ คิดเป็นร้อยละ 100.00 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าร้อยละ ผลการวิจัยพบว่า วิทยาลัยพยาบาลส่วนใหญ่มีการศึกษาวิเคราะห์และทำความเข้าใจหลักสูตรแม่บท เอกสารประกอบหลักสูตรและคู่มือการใช้หลักสูตร มีการวางแผนการใช้หลักสูตร จัดแผนการเรียนจัดทำแผนการสอน เอกสารประกอบการสอนและแผนการนิเทศ มีการเตรียมบุคลากร อาจารย์ผู้สอนมีการเตรียมตนเอง มีเกณฑ์ในการพิจารณาจัดอาจารย์เข้าสอนและจัดตารางเรียน มีการจัดบริการสื่อการเรียนการสอนและวัสดุหลักสูตร สำรวจและพัฒนาสื่อการเรียนการสอน สำรวจหนังสือเรียนและหนังสืออ่านเพิ่มเติมในห้องสมุด มีการจัดสภาพแวดล้อมเพื่อเสริมสร้างบรรยากาศการเรียนการสอนและเตรียมอาคารสถานที่และแหล่งฝึก ติดต่อประสานงานกับแหล่งฝึกล่วงหน้า มีหลักในการบริหารจัดการงบประมาณ อาจารย์ผู้สอนมีการปรับหลักสูตร จัดกิจกรรมเสริมหลักสูตรและสอนเสริมมีการเตรียมการสอน วิธีที่ใช้สอนภาคทฤษฎีมากที่สุดคือ การบรรยาย วิธีที่ใช้สอนภาคปฏิบัติมากที่สุดคือ การประชุมปรึกษาการพยาบาล ลักษณะการนิเทศการฝึกปฏิบัติงานคือ อาจารย์นิเทศก์ดูแลนักศึกษาอย่างใกล้ชิด ชี้แจงหลักเกณฑ์ วิธีวัดและประเมินผลให้นักศึกษาทราบล่วงหน้าวิธีที่ใช้วัดผลภาคทฤษฎีมากที่สุดคือ การทดสอบ และวิธีที่ใช้วัดผลภาคปฏิบัติมากที่สุดคือการใช้แบบฟอร์มการประเมิน ปัญหาในการใช้หลักสูตร ได้แก่ อาจารย์ไม่เข้าใจเนื้อหาในเอกสารหลักสูตรขาดผู้มีประสบการณ์ความรู้ด้านหลักสูตร อาจารย์ไม่มีเวลาในการศึกษาเอกสารประกอบหลักสูตรการจัดทำแผนการสอนและเอกสารประกอบการสอน การจัดทำแผนการนิเทศ การจัดกิจกรรมเสริมหลักสูตร เพราะมีงานต้องรับผิดชอบมาก วัสดุ อุปกรณ์ เครื่องมือและสื่อการเรียนการสอนมีจำนวนไม่เพียงพอ ได้รับข้อมูลข่าวสารต่างๆ ล่าช้า ขาดเอกสารหลักสูตรและเอกสารต่างๆ ตำราสำหรับค้นคว้า อาจารย์ในแต่ละกลุ่มวิชามีไม่เพียงพอ สัดส่วนระหว่างอาจารย์นิเทศก์ต่อจำนวนนักศึกษาไม่เหมาะสม ห้องปฏิบัติการและห้องเรียนมีไม่เพียงพอ ยานพาหนะมีไม่เพียงพอและไม่สามารถให้บริการได้ทุกครั้ง อาจารย์ขาดทักษะการสอนในเทคนิควิธีสอนแบบบูรณาการที่ใช้ชุมชนเป็นฐานของการเรียนรู้ เนื้อหาวิชามากเกินไปในการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนอาจารย์ขาดความรู้ ความชำนาญในการวัดและประเมินผล ขาดทักษะในการสร้างเครื่องมือวัดและประเมินผล