จากการศึกษา ไททาเนีย 5 ชนิด ที่มีสมบัติที่แตกต่างกันทั้ง เฟส (M1 เป็นเฟส รูไทด์ ส่วน M2 T1 T1 และ N1 เป็นเฟส อะนาเทส) ขนาดเฉลี่ยของผลึก (M1 :9(+,f) x 45 M2 : 11 T1 : 26, T2 : 6และ N1 : 37 และ 14(+,f) x 110 นาโนเมตร) และ พื้นที่ผิวจำเพาะในช่วง 50-250 ตารางเมตรต่อกรัมโดยสมบัติทางกายภาพเหล่านี้ได้รับการวิเคราะห์ใหม่อีกครั้งหนึ่งด้วย เครื่องวัดอิเล็กตรอนแบบส่องผ่านเครื่องเอกซเรย์ดิฟแฟรกชัน และเครื่องวัดพื้นที่ผิว หลังจากนั้นได้ศึกษาถึงการเสื่อมสลายของสารประกอบอินทรีย์ โดยนำเอาไททาเนียแต่ละชนิดไปกระจายตัวในสารละลายของสารประกอบอินทรีย์ ได้แก่ สารละลายเมทธิลีนบลู แบล็ค 5 และลิกนิน ที่มีความเข้มข้น 10 และ 20 มก.ต่อลิตรจากนั้นได้ทำการศึกษาถึงผลการดูดซับของสารประกอบอินทรีย์เหล่านี้พบว่า ในการดูดซับสารละลายเมทธิลลีนบลู ไททาเนียชนิด M1 มีประสิทธิภาพในการดูดซับที่สูงที่สุดคือ 34.2% แต่ในการแตกสลายเมทาธิลลีนบลู โดยทำการฉายแสงด้วยหลอดยูวีขนาด 30 วัตต์จำนวน 2 หลอด พบว่า ไททาเนีย ชนิดT1 กลับมีประสิทธิภาพในการแตกสลายที่ดีที่สุดคือ 88.1% ในขณะที่ผลจากการดูดซับแบล็ค 5 ของไททาเนียทั้งหมด ไม่สามารถสังเกตเห็นได้ อย่างไรก็ตามหลังจากการฉายแสงยูวี ไททาเนียชนิด T1 ยังคงมีประสิทธิภาพในการแตกตัวสูงที่สุดคือ 92.5%ซึ่งในการดูดซับลิกนินก็ให้ผลที่ใกล้คล้ายคลึงกันคือ ไม่สามารถสังเกตเห็นผลของการเปลี่ยนแปลงเนื่องจากการดูดซับได้ ในทำนองเดียวกัน ในการแตกตัวลิกนิน ไททาเนียชนิด T1 ยังคงมีประสิทธิภาพในการแตกตัวสูงที่สุดคือ 96.8% ทั้งนี้ในงานวิจัยนี้ได้ทำการศึกษาถึงผลเนื่องจากแสงอาทิตย์ด้วยพบว่า ไททาเนียชนิด T2 ให้ประสิทธิรวมในการกำจัดสารประกอบอินทรีย์สูงขึ้น เนื่องจากค่าสเปกตรัมที่เหมาะสมในแสงอาทิตย์นั่นเอง ในตอนท้ายของงานวิจัยนี้ ระบบชั้นบางของไททาเนียบนกระดาษกรองได้ถูกนำมาใช้ในการแก้ปัญหาของการสูญเสียไททาเนียในระบบการบำบัดน้ำเสีย แต่อย่างไรก็ตามระบบนี้มีประสิทธิภาพในการแตกตัวแบล็ค 5 เพียงแค่ 6% เท่านั้น