วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้คือเปรียบเทียบระหว่างการทำให้น้ำยางธรรมชาติจับก้อนโดยใช้กรดแอซีติกและแบคทีเรียในสารอาหารเหลวเป็นสารช่วยทำให้ยางจับก้อน ประเมินค่าของกระบวนการผลิตทั้งสองจากสมบัติทางกายภาพของยางดิบแห้งที่ผลิตได้ วัตถุดิบได้แก่น้ำยางสดและน้ำยางข้นชนิดแอมโมเนียต่ำ การจับก้อนของน้ำยางข้นทำเพื่อเป็นแนวทางในการใช้แบคทีเรียในกระบวนการทำผลิตภัณฑ์จุ่มแบบ แบคทีเรีย ~iBacillus subtilis~i TISTR25นำมาใช้เพื่อลดปริมาณไนโตรเจนในยางโดยตรวจสอบจากปริมาณไนโตรเจนของยางดิบแห้งที่ได้เมื่อใช้สารอาหารสูตรปรับต่ำและสารอาหารสูตรสมบูรณ์ แบคทีเรีย ~iAcetobacter aceti~iTISTR102 ถูกเตรียมที่อายุเชื้อและสารอาหารเหลวต่างชนิดกันเพื่อใช้เป็นสารจับก้อนยางเปรียบเทียบกับกรดแอซีติก สารจับก้อนยางจาก ~iA. aceti~i ถูกนำไปประยุกต์ใช้ร่วมกับ~iB. subtilis~i ในสารอาหารเหลว พิจารณาการประยุกต์ใช้แบคทีเรียดังกล่าวกับสมบัติของยางแผ่นดิบแห้งได้แก่ ปริมาณเถ้า ปริมาณไนโตรเจน ปริมาณสิ่งสกปรก ปริมาณสิ่งระเหย ความอ่อนตัวเริ่มแรก ดัชนีความอ่อนตัว และความหนืดมูนีได้สมบัติดีกว่ายางแผ่นดิบแห้งจากน้ำยางสดที่จับก้อนโดยใช้กรดแอซีติก แบคทีเรีย ~iB. subtilis~i ในสารอาหารทั้งสองชนิดทำให้ยางดิบจากน้ำยางสดมีปริมาณไนโตรเจนลดลงจาก 0.37 เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนักเป็น 0.21 และ 0.25 เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนัก ตามลำดับ เช่นเดียวกับยางแผ่นดิบแห้งจากน้ำยางข้นก็มีสมบัติดีกว่าการใช้กรดแอซีติก