การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาลักษณะทางวากยสัมพันธ์และอรรถศาสตร์ของคำ er ในภาษาจีนโบราณในหนังสือ ~iลุ่นยฺหวี่~i และเพื่อศึกษาความหมายของคำ erในภาษาไทย ผลการวิจัยพบว่า คำ er ในหนังสือ ~iลุ่นยฺหวี่~i มีหน้าที่ทางไวยากรณ์ 4 ประเภทคือเชื่อมคำหรือวลี เชื่อมประธานกับภาคแสดง เชื่อมคำขยายกับคำกริยา และเชื่อมประโยคกับประโยค หน้าที่ที่ปรากฏมากที่สุดคือเชื่อมคำกับวลีซึ่งมักเป็นคำกริยากับคุณศัพท์หรือกริยาวลีกับคุณศัพท์วลี นอกจากนั้นคำ er ในหนังสือ ~iลุ่นยฺหวี่~i อาจจำแนกตามเกณฑ์ทางความหมายได้8 ประเภท ดังนี้ บอกความขัดแย้ง บอกเวลาต่อเนื่อง บอกความร่วมกัน บอกการขยายเนื้อความบอกเงื่อนไข บอกความเสริม บอกเหตุและผล และบอกจุดมุ่งหมาย ความหมายที่ปรากฏมากที่สุดคือคำ er ที่บอกความขัดแย้ง เมื่อวิเคราะห์เปรียบเทียบกับคำที่มีความหมายลักษณะเดียวกันในภาษาไทยแล้วพบว่าสามารถแปลได้หลากหลาย คำ er ที่บอกความขัดแย้งเทียบได้กับ แต่ ทว่า คำ er ที่บอกเวลาต่อเนื่องเทียบได้กับ แล้ว ก็ แล้วค่อย แล้วจึง พอ....ก็ พอ....จึง เมื่อ....ก็ คำ erที่บอกความร่วมกันเทียบได้กับและ และ...ก็ คำ er ที่บอกการขยายเนื้อความเทียบได้กับอย่าง ด้วย โดย แต่โดยมากมักไม่ต้องแปล คำ er ที่บอกเงื่อนไขเทียบได้กับ ถ้า หาก ถ้าหากคำ er ที่บอกความเสริมเทียบได้กับ และยัง แล้วยัง คำ er ที่บอกเหตุและผลเทียบได้กับเพราะ เนื่องจาก จึง คำ er ที่บอกจุดมุ่งหมายเทียบได้กับ เพื่อ ให้ ไป มา