การศึกษาประสิทธิภาพในการดูดกลืนเสียงของแผ่นวัสดุที่ทำขึ้นจากผงยางรถยนต์ใช้แล้ว ผสมกับปูนซีเมนต์และทราย โดยมุ่งเน้นศึกษาความหนา อัตราส่วนผสม และขนาดของผงยางที่ให้ประสิทธิภาพสูงสุดในการดูดกลืนเสียง การศึกษาแบ่งเป็น 2 ส่วน ในส่วนที่ 1 เป็นการศึกษาประสิทธิภาพในการดูดกลืนเสียงของแผ่นวัสดุเมื่อผสมวัสดุ ปูนซีเมนต์ ทราย ผงยางรถยนต์และน้ำรวมเข้าด้วยกัน โดยมีการเปลี่ยนแปลงความหนา อัตราส่วนผสมและขนาดของยางรถยนต์ที่ผสมเป็นแผ่นวัสดุตัวอย่างไปตามที่กำหนด ตรวจวัดค่าสัมประสิทธิ์การดูดกลืนเสียงของแผ่นวัสดุตัวอย่างด้วยเครื่องมือ standing wave apparatus ที่ประยุกต์สร้างขึ้นตามมาตรฐาน ASTM C384-98 จากผลการตรวจวัดพบว่า ปัจจัยอัตราส่วนผสมและขนาดของผงยางรถยนต์มีผลต่อค่าสัมประสิทธิ์การดูดกลืนเสียงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่น95% ส่วนตัวแปรความหนาไม่พบว่ามีความสัมพันธ์ต่อค่าสัมประสิทธิ์การดูดกลืนเสียงของแผ่นตัวอย่าง จากการทดลองพบว่าอัตราส่วนที่มีค่าสัมประสิทธิ์การดูดกลืนเสียงรวมมากที่สุดของแผ่นตัวอย่างที่ใช้ผงยางทั้งสามขนาด คือผงยางขนาดเล็ก กลางและใหญ่ เท่ากับ 5:10:4มีค่าสัมประสิทธิ์การดูดกลืนเสียงเฉลี่ยระหว่าง 0.24-0.27 และมีค่า Specific acousticimpedance ระหว่าง 7360.06-8748.01 mks rayl เนื่องจากเมื่อพิจารณาแยกย่อยในแต่ละความถี่แล้วพบว่าอัตราส่วน 5:10:4 ให้ผลการดูดกลืนเสียงได้ดีที่สุด ในช่วงความถี่สูงระหว่าง 2000-4000 Hz. ซึ่งถือเป็นจุดเด่นของวัสดุที่สร้างขึ้น ในส่วนที่ 2 เป็นการทดสอบประสิทธิภาพในการดูดกลืนเสียงของแผ่นวัสดุเมื่อจัดให้มีการเรียงตัวของชั้นผงยางแยกจากซีเมนต์เพสต์ออกเป็นชั้นต่างๆ โดยใช้ผงยางขนาดใหญ่ในการผสม พบว่าเมื่อจัดเรียงผงยางรถยนต์ที่ผิวหน้า, ด้านหลัง, ที่กึ่งกลาง และที่ผิวหน้าและด้านหลังของแผ่นวัสดุพบว่าได้ค่าสัมประสิทธิ์การดูดกลืนเสียงรวมเท่ากับ 0.23, 0.24, 0.25 และ 0.26 ตามลำดับ