ปัจจุบันนี้ ความมั่นคงปลอดภัยของมนุษย์ เป็นหัวข้อหนึ่งที่ได้รับความสนใจในแวดวงวิชาการและการเมือง ความมั่นคงปลอดภัยของมนุษย์มุ่งไปที่การรักษาความปลอดภัยของแต่ละบุคคลให้พ้นจากภัยคุกคามต่างๆ ทั้งในด้าน การเมือง เศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรมอย่างไรก็ดีการวางแบบแผนเพื่อรักษาความมั่นคงปลอดภัยของมนุษย์นี้ก็ยังจะต้องประสบกับปัญหาบางประการ ที่สำคัญที่สุดก็คือการขาดซึ่งความสามารถในการนำมาประยุกต์ใช้ได้จริง เช่นการที่ไม่สามารถที่จะให้แนวทางปฏิบัติในแนวนโยบายที่สำคัญได้ นอกจากนี้ ยังถูกจำกัดมากขึ้นไปอีกโดยการใช้งานได้จริงที่ยังเชื่อถือไม่ได้กับการที่มุ่งไปที่บุคคลในสิ่งแวดล้อมหนึ่งเพียงอย่างเดียวซึ่งถูกหล่อหลอมโดยระดับที่แตกต่างกันของรัฐบาลที่กุมอำนาจอยู่ ซึ่งความสนใจอาจจะยังอยู่ที่การเมืองและความเป็นไปของรัฐก็ได้ ในวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ ผู้เขียนต้องการที่จะเสนอมุมมองของความมั่นคงปลอดภัยแบบทางเลือก โดยมุ่งไปที่ ระดับผลกระทบของภัยคุกคาม และความน่าจะเป็น การศึกษาดำเนินโดยมองจากเรื่องความมั่นคงปลอดภัยในระดับล่าง เช่น เรื่องที่ใช้เวลานานกว่าจะส่งผลกระทบแต่มีความน่าจะเป็นสูงที่จะเกิดขึ้น ภัยคุกคามจะถูกตรวจวัดทั้งภัยคุกคามต่อบุคคล และภัยคุกคามต่อบุคคลสำคัญทางการเมือง ในวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ ผู้เขียนต้องการที่จะแสดงให้เห็นว่า ภัยคุกคามเหล่านี้อยู่ในระดับภูมิภาคมาแต่แรกเริ่ม และด้วยเหตุนี้จึงควรที่จะจัดให้อยู่ในบริบทของภูมิภาคนอกจากนี้ยังแสดงให้เห็นว่าภัยคุกคามเหล่านี้ทำให้เกิดภัยคุกคามอันใหญ่หลวงต่อบุคคลเป็นจำนวนมากและมีศักยภาพที่จะสั่นคลอนความมั่นคงทางการเมืองได้ จากจุดนี้ผู้เขียนได้วิเคราะห์รากฐานของความร่วมมือภายในกรอบของอาเซียน การศึกษานี้สรุปโดยการแสดงให้เห็นว่า อุปสรรคแรกเริ่มของความร่วมมือตั้งอยู่บนอุปสรรคในระดับโครงสร้างที่เกิดขึ้นโดยวิธีการที่ประเมินผลและการดำเนินการถูกจัดแจงภายในอาเซียนร่วมกับความยากลำบากต่างๆ เกี่ยวกับการตกลงร่วมกัน และวิถีการไม่ก้าวก่ายเรื่องภายใน ตามแบบฉบับของ "วิถีอาเซียน" ผู้เขียนเสนอการเสริมสร้างความเข้มแข็งของกลุ่มผู้นำอาเซียน และการพัฒนาความสามารถในการวิจัยในเรื่องความมั่นคงของภูมิภาค นอกจากนี้ยังเสนอว่า การติดตามผลการดำเนินงานควรที่จะแยกออกจากตัวการดำเนินงาน ในกรณีนี้ คือ ผู้นำประเทศ ในแง่ของเงินที่มอบสนับสนุนอาเซียนอย่างเพียงพอ