การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อทำการวัดระดับคุณภาพชีวิตของประชากรในพื้นที่ศึกษาจากตัวชี้วัดที่ได้พัฒนาขึ้น และเพื่อวิเคราะห์ถึงปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับระดับคุณภาพชีวิตของประชากร ว่ามีปัจจัยใดบ้างที่มีความสัมพันธ์กับระดับคุณภาพชีวิตของประชากรในพื้นที่ศึกษา และความสัมพันธ์ดังกล่าวเป็นไปในทิศทางใด โดยการเลือกตัวอย่างแบบ Block Sampling ในพื้นที่เขตเมือง และทำการสุ่มตามระบบบัญชีรายชื่อในพื้นที่ที่อยู่ในเขตชนบท จำนวนตัวอย่างในการศึกษามี 400 ราย ผลการศึกษาพบว่า ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับระดับคุณภาพชีวิตของประชากรอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติและเป็นไปตามสมมติฐานที่ตั้งไว้ ด้วยวิธีการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว ได้แก่ เพศ สถานภาพสมรส การประกอบอาชีพ การเป็นสมาชิกกลุ่มหรือชมรมเขตที่อยู่อาศัย บริการด้านการศึกษา บริการด้านเศรษฐกิจ บริการด้านสาธารณสุข บริการด้านสื่อสารมวลชนและข่าวสาร และบริการด้านโครงสร้างพื้นฐานและสิ่งแวดล้อม ผลการศึกษาสรุปได้ว่า ประชากรที่มีระดับการศึกษาสูง และประชากรที่อาศัยอยู่ในเขตเมือง จะได้รับบริการทางการศึกษามากกว่า ทำให้มีระดับคุณภาพชีวิตสูงกว่าประชากรกลุ่มอื่นๆ