ทำการศึกษาผลของสารขยายหลอดเลือดต่อการหดตัวและการเต้นผิดจังหวะของหัวใจหนูแรทที่เหนี่ยวนำให้ขาดเลือดจำนวน 60 ตัว แบ่งออกเป็น 4 กลุ่มทดลอง กลุ่มที่ 1เป็นกลุ่มควบคุมได้รับสารละลายเครบส์บัฟเฟอร์ กลุ่มที่ 2 ได้รับสารละลายเครบส์บัฟเฟอร์ร่วมกับยาอะทีโนลอลซึ่งเป็นยาในกลุ่มเบตาวัน อะดรีเนอร์จิก แอนทาโกนิสต์ กลุ่มที่ 3ได้รับสารละลายเครบส์บัฟเฟอร์ร่วมกับยาอะทีโนลอลและซาลบูทามอลซึ่งเป็นยาในกลุ่มเบตาทูอะดรีเนอร์จิก อะโกนิสต์ และกลุ่มที่ 4 ได้รับสารละลายเครบส์บัฟเฟอร์ร่วมกับยาอะทีโนลอลและพราโซซินซึ่งเป็นยาในกลุ่มแอลฟาวัน อะดรีเนอร์จิก แอนทาโกนิสต์ ทำการแยกหัวใจเพื่อนำมาแขวนในแลงเกนดอร์ฟ ทำการวัดความดันในหัวใจห้องล่างซ้าย อัตราการเต้นของหัวใจคลื่นไฟฟ้าหัวใจ ความเร็วในการหดตัวและคลายตัวของหัวใจ อัตราการไหลของของเหลวที่ไหลผ่านหลอดเลือดโคโรนารี และความแปรปรวนของจังหวะการเต้นของหัวใจ หลังจากให้สารละลายและยาไหลผ่านหลอดเลือดหัวใจเป็นเวลา 10 นาทีจึงทำการผูกหลอดเลือดแดง เลฟ แอนทีเรียดีเซนดิงเพื่อเหนี่ยวนำให้เกิดภาวะหัวใจขาดเลือดเป็นเวลา 8 นาทีและทำการคลายหลอดเลือดเพื่อเหนี่ยวนำให้เกิดหัวใจเต้นผิดจังหวะ หลังจากให้ยาพบว่ากลุ่มที่ 3 เพิ่มอัตราการเต้นของหัวใจและอัตราการไหลของของเหลวที่ผ่านหลอดเลือดแดงโคโรนารีในขณะที่กลุ่มที่ 4ลดอัตราการเต้นของหัวใจและลดอัตราการไหลของของเหลวผ่านหลอดเลือดแดงโคโรนารี ในภาวะหัวใจขาดเลือด พบการบีบตัวของหัวใจและอัตราการไหลของของเหลวผ่านหลอดเลือดแดงโคโรนารีลดลงในทุกกลุ่มและพารามิเตอร์เหล่านี้จะเพิ่มขึ้นเมื่อคลายหลอดเลือด ทุกกลุ่มทดลองเกิดหัวใจเต้นผิดจังหวะแบบ ซัซเตน เวนตริคูล่า ฟิบริเลชั่นทั้งหมด ในกลุ่มทดลองกลุ่มที่ 4 ซึ่งได้รับยาอะทีโนลอลและพราโซซินเพียงกลุ่มเดียวที่ไม่เกิดหัวใจเต้นผิดจังหวะแบบซัซเตน เวนตริคูลาฟิบริเลชั่น นอกจากนี้การให้ยากลุ่มอะดรีเนอร์จิกนี้ไม่พบว่าทำให้เกิดอะปอปโตซีสในเซลล์กล้ามเนื้อหัวใจเพิ่มขึ้นจากกลุ่มควบคุม จากการทดลองสรุปได้ว่าการให้ยากลุ่มเบตาวัน อะดรีเนอร์จิก แอนทาโกนิสต์ร่วมกับแอลฟาวัน อะดรีเนอร์จิกแอนทาโกนิสต์ให้ผลดีในการต้านการเกิดหัวใจเต้นผิดจังหวะจากภาวะหัวใจขาดเลือด ผลของสารขยายหลอดเลือดที่ให้ผลเด่นชัดในการขยายหลอดเลือดโคโรนารีและมีผลต่อการหดตัวของหัวใจหนูแรทคือ เบตาทู อะดรีเนอร์จิก อะโกนิสต์