วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ได้ศึกษาถึงขอบเขตของสัญญาทางปกครองในระบบกฎหมายไทยพบว่าหลักเกณฑ์ที่ใช้ในการแบ่งแยกระหว่างสัญญาทางปกครองและสัญญาทางแพ่งในระบบกฎหมายโดยสามารถจำแนกออกเป็น 2 ประเภท ประเภทแรกได้แก่สัญญาทางปกครองโดยการกำหนดของกฎหมายซึ่งในปัจจุบันนี้คือ บทบัญญัติมาตรา 3 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542 ส่วนประเภทที่ 2 ได้แก่ สัญญาทางปกครองโดยสภาพ คือ สัญญาทางปกครองที่ได้รับการพัฒนาโดยศาลปกครอง จากการศึกษาพบว่า ปัจจุบันนี้แนวคำวินิจฉัยของศาลปกครองและคณะกรรมการวินิจฉัยชี้ขาดอำนาจหน้าที่ระหว่างศาลได้มีส่วนพัฒนาความหมายของสัญญาทางปกครองแต่ละประเภทให้มีความชัดเจนขึ้นเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะในส่วนของสัญญาทางปกครองโดยการกำหนดของกฎหมายแต่สำหรับในส่วนของสัญญาทางปกครองโดยสภาพนั้น โดยเฉพาะกรณีของ "สัญญาที่มีข้อกำหนดที่มีลักษณะแสดงถึงเอกสิทธิ์ของรัฐ" ยังคงมีความหมายที่ไม่ชัดเจน นอกจากนี้ ศาลยุติธรรมและคณะกรรมการวินิจฉัยชี้ขาดอำนาจหน้าที่ระหว่างศาลก็ไม่ได้นำหลักเกณฑ์ดังกล่าวไปปรับใช้โดยชัดแจ้งแต่อย่างใด ประเด็นดังกล่าวก่อให้เกิดปัญหา ซึ่งทำให้ขอบเขตของสัญญาทางปกครองในระบบกฎหมายไทยในบางส่วนมีความไม่ชัดเจน โดยในเรื่องดังกล่าวควรมีการแก้ไขปัญหาดังนี้ 1. ควรนำหลักเกณฑ์การแบ่งแยกระหว่างสัญญาทางปกครองและสัญญาทางแพ่งที่ได้รับการพัฒนาโดยศาลปกครอง และศาลยุติธรรมที่มีความเหมาะสมในการนำมาปรับใช้เป็นการทั่วไปกำหนดไว้ในคำวินิจฉัยของคณะกรรมการวินิจฉัยชี้ขาดอำนาจหน้าที่ระหว่างศาล เพื่อให้เป็นหลักเกณฑ์อันเป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไป 2. ควรงดเว้นการนำหลักเกณฑ์ที่ยังไม่มีความหมายชัดเจนเพียงพอมาเป็นหลักเกณฑ์ในการแบ่งแยกระหว่างสัญญาทางปกครองและสัญญาทางแพ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลักเกณฑ์ในเรื่องของ "ข้อกำหนดในสัญญาที่มีลักษณะพิเศษที่แสดงถึงเอกสิทธิ์ของรัฐ" 3. ควรกำหนดให้สัญญาที่จัดทำขึ้นโดยอยู่ภายใต้ระเบียบว่าด้วยการพัสดุทั้งหมดเป็นสัญญาที่อยู่ในเขตอำนาจของศาลปกครอง