การทดลองนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะมุ่งศึกษาผลของชนิดของเดือย และซีเมนต์ที่มีต่อความต้านทานการแตกของรากฟันตามแนวแกนในฟันแท้ที่ได้รับการรักษาคลองรากฟันและทำการบูรณะด้วยวิธีต่างๆ 6 วิธี ชนิดของซีเมนต์ที่เลือกใช้มี 2 ชนิด ได้แก่ซิงค์ฟอสเฟตซีเมนต์และเรซินซีเมนต์ ชนิดของเดือยที่ใช้มี 3 ชนิด ได้แก่ เดือยที่ทำจากโลหะหล่อไม่มีตระกูล เดือยที่ทำจากโลหะไร้สนิม และเดือยเส้นใยคาร์บอนผลการศึกษาพบว่ารากฟันในทุกกลุ่มเกิดการแตกในแนวแกน ยกเว้นกลุ่มที่รากฟันบูรณะด้วยเดือยโลหะหล่อ ส่วนค่าความต้านทานในการแตกหักในแนวแกนของกลุ่มที่เหลือ พบว่ารากฟันบูรณะด้วยเดือยเส้นใยคาร์บอนและยึดด้วยเรซินซีเมนต์ได้ค่าความต้านทานการแตกหักสูงที่สุด (3,517.30 (+,ฑ) 354.34 นิวตัน) รองลงมาได้แก่ กลุ่มที่บูรณะด้วยเดือยที่ทำจากโลหะไร้สนิมที่ยึดด้วยเรซินซีเมนต์ (3,368.90 (+,ฑ) 236.91นิวตัน) และกลุ่มเดือยเส้นใยคาร์บอนที่ยึดด้วยซิงค์ฟอสเฟตซีเมนต์ (2,830.90 (+,ฑ)236.91 นิวตัน) ตามลำดับ ในขณะที่กลุ่มที่ได้ค่าความต้านทานในการแตกหักตามแนวแกนต่ำที่สุด ได้แก่ กลุ่มที่บูรณะด้วยเดือยโลหะไร้สนิมยึดด้วยซิงค์ฟอสเฟตซีเมนต์(2,549.60 (+,ฑ) 356.19 นิวตัน) ผลการวิเคราะห์ทางสถิติโดยการใช้การวิเคราะห์ความแปรปรวนสองทาง ที่ระดับนัยสำคัญ 95% พบว่าชนิดของซีเมนต์มีผลต่อค่าความต้านทานการแตกหักในแนวแกน ในขณะที่ชนิดของเดือยไม่มีผล นอกจากนี้ยังไม่พบว่ามีอิทธิพลร่วมระหว่างชนิดของเดือยร่วมกับซีเมนต์ที่มีต่อความต้านทานการแตกอีกด้วยทิศทางของการแตกเกิดขึ้นในแนวด้านริมฝีปาก-ด้านลิ้นมากกว่าในแนวใกล้กลาง-ไกลกลางและยังไม่พบว่ามีรอยแตกใดขยายลงไปเกินกว่าระดับของเดือยที่ใส่ลงในคลองรากฟันนอกจากนี้ผลการทดลองในส่วนที่สังเกตภายใต้กล้องจุลทรรศน์อิเลคตรอนชนิดส่องกราดไม่พบว่ามีซีเมนต์สำหรับอุดคลองรากฟันหรือซีเมนต์ที่ใช้ยึดเดือยซึมเข้าไปในรอยแตกของรากฟัน