การวิจัยเชิงพรรณนานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัญหาพฤติกรรมและปัจจัยที่เกี่ยวข้องในเด็กวัยรุ่นตอนต้น (อายุ 12-15 ปี) ที่ป่วยด้วยโรคลมชัก ที่มารับบริการแบบผู้ป่วยนอกที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้าและสถาบันประสาทวิทยา โดยศึกษาปัจจัยของเด็ก ปัจจัยจากผู้ปกครอง และปัจจัยเกี่ยวกับโรคและหาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยกับปัญหาพฤติกรรม กลุ่มตัวอย่างทั้งสิ้น 90 คนเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสำรวจพฤติกรรมเด็ก (Thai Youth Checklist)และแบบสอบถามปัจจัยต่างๆ ที่อาจมีความสัมพันธ์กับปัญหาพฤติกรรม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา, ไคสแควร์, t-test, F-test, สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สันและการถดถอยโลจิสติค จากการศึกษาพบว่า เด็กป่วยโรคลมชักเป็นชาย 54.4% หญิง 45.6% พบเด็กที่มีคะแนนอยู่ในระดับมีปัญหาพฤติกรรมทั้งสิ้น 52.2% แบ่งเป็นเด็กชาย 36.7% เด็กหญิง15.5% ทั้งเด็กชายและเด็กหญิงมีปัญหาพฤติกรรมแบบเก็บกดสูงกว่าปัญหาพฤติกรรมแบบแสดงออก/ขาดการควบคุม โดยพบว่าในเด็กชายมีปัญหาในด้านแยกตนเองจากสังคมสูงสุด26.5% เด็กหญิง พบปัญหาในด้านซึมเศร้า/วิตกกังวลสูงสุด 24.4% จากการวิเคราะห์ถดถอยโลจิสติค ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ทางลบกับการเกิดปัญหาพฤติกรรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ สถานภาพเศรษฐกิจและผลการเรียนในทัศนะของผู้ปกครองความสัมพันธ์ทางบวก ได้แก่ ปัญหาการปรับตัวด้านความกังวลเกี่ยวกับตนเอง การได้รับบาดเจ็บเนื่องจากอาการชัก และความรู้สึกกังวลของผู้ปกครองต่อบุตรที่ป่วยเป็นโรคลมชัก