การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณาโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความรู้ทัศนคติ พฤติกรรมต่อความปลอดภัยในการทำงาน รวมทั้งปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับความรู้ทัศนคติ พฤติกรรมต่อความปลอดพัย ตัวอย่างเป็นคนงานส่วนการผลิตของโรงงานเฟอร์นิเจอร์เหล็กขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในจังหวัดสมุทรปราการ จำนวน 300 คน จากการสุ่มแบบหลายขั้นตอนเก็บข้อมูลโดยให้คนงานตอบแบบสอบถามด้วยตนเองประกอบด้วยแบบสอบถามข้อมูลทั่วไปแบบวัดความรู้ต่อความปลอดภัย แบบวัดทัศนคติต่อความปลอดภัย และแบบวัดพฤติกรรมต่อความปลอดภัย วิเคราะห์ข้อมูลโดยคำนวณค่าเฉลี่ย ร้อยละ วิเคราะห์ความแปรปรวน วิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอนและวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน ผลการวิจัยพบว่า 1. คนงานส่วนการผลิตมีความรู้ต่อความปลอดภัยในการทำงานระดับสูง ร้อยละ 72(ค่าพิสัย 3.3) พบปัจจัยที่ทำนายความรู้ต่อความปลอดภัยได้คือ การศึกษา โดยคนงานที่มีการศึกษาสูงจะมีความรู้ต่อความปลอดภัยสูง และคนงานที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อนร่วมงานมีความรู้ต่อความปลอดภัยสูง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ P<.01 2. คนงานส่วนการผลิตมีทัศนคติต่อความปลอดภัยระดับปานกลาง ร้อยละ 63.7(ค่าพิสัย 13) พบปัจจัยที่ทำนายทัศนคติต่อความปลอดภัยได้คือ รายได้ โดยคนงานที่รายได้สูงจะมีทัศนคติต่อความปลอดภัยที่ดี และคนงานที่มีความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงานมีทัศนคติต่อความปลอดภัยที่ดี อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ P < .01 3. คนงานส่วนการผลิตมีพฤติกรรมต่อความปลอดภัยระดับปานกลาง ร้อยละ 49(ค่าพิสัย 17) พบปัจจัยที่ทำนายพฤติกรรมต่อความปลอดภัยได้คือ อายุ โดยคนงานที่มีอายุมากจะมีพฤติกรรมต่อความปลอดภัยที่ดี และคนงานที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อนร่วมงานมีพฤติกรรมต่อความปลอดภัยดี อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ P < .01 นอกจากนี้พบว่าความรู้กับทัศนคติต่อความปลอดภัยมีความสัมพันธ์ต่อกันทางบวก (r=.329) คนงานที่มีความรู้ต่อความปลอดภัยสูงจะมีทัศนคติที่ดีต่อความปลอดภัย ทัศนคติกับพฤติกรรมต่อความปลอดภัยมีความสัมพันธ์ต่อกันทางบวก (r=.242) คนงานที่มีทัศนคติที่ดีต่อความปลอดภัยก็จะมีพฤติกรรมต่อความปลอดภัยที่ดี ส่วนความรู้และพฤติกรรมไม่พบว่ามีความสัมพันธ์ต่อกัน