การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความพึงพอใจในชีวิตและปัจจัยที่เกี่ยวข้องในผู้ป่วยโรคเรื้อนสถาบันราชประชาสมาสัยที่ได้จากการสุ่มตัวอย่างตามเพศ จำนวน 300 คน จาก 947 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป แบบวัดความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันที่ปรับมาจากของบราเคลและคณะ และแบบสอบถามความพึงพอใจในชีวิตของผู้ป่วยโรคเรื้อนที่ปรับมาจากของนิวการ์เท็นและคณะ (แบบประเมินตนเอง) สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์คือสถิติเชิงบรรยาย การวิเคราะห์การผันแปรทางเดียว Unpair t-test สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ และการวิเคราะห์การถดถอยพหุแบบขั้นตอน ผลการศึกษาพบว่าผู้ป่วยส่วนใหญ่มีความพึงพอใจในชีวิตในระดับสูง ร้อยละ 53.0และพบว่าปัจจัยทำนายความพึงพอใจในชีวิตคือ ความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวัน อาชีพความสัมพันธ์กับบุคคลอื่นในสังคม ความสามารถในการอ่านหนังสือ และรายได้ (R('2) = .279)โดยผู้ป่วยที่มีความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันในระดับสูง มีอาชีพหรือมีงานทำไม่มีปัญหาความสัมพันธ์กับบุคคลอื่นในสังคม สามารถอ่านหนังสือได้ และมีรายได้ที่พอดีหรือมากกว่ารายจ่าย จะมีความพึงพอใจในชีวิตมากกว่าผู้ป่วยที่มีลักษณะตรงกันข้ามอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05