~bวัตถุประสงค์~b : เพื่อประเมินประสิทธิผลของเฝือกสบฟันจัดตำแหน่งใส่เฉพาะกลางคืนและเฝือกสบฟันเสถียรในการรักษาอาการของแผ่นรองข้อต่อขากรรไกรเคลื่อนชนิดเข้าที่ได้เอง ในระยะเวลา 10 สัปดาห์ ~bรูปแบบการศึกษา~b : การศึกษาทางคลินิกแบบสุ่มทดลองโดยมีกลุ่มเปรียบเทียบ ~bสถานที่ทำการทดลอง~b : คลินิกบัณฑิตศึกษาทันตกรรมบดเคี้ยว คณะทันตแพทยศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ~bประชากรที่ทำการศึกษา~b : ผู้ป่วยที่มีอาการของแผ่นรองข้อต่อขากรรไกรเคลื่อนชนิดเข้าที่ได้เอง ที่เข้าเกณฑ์การศึกษา จำนวน 34 คน ~bระเบียบวิธีวิจัย~b : จัดผู้ป่วยทั้ง 34 คนเข้าการศึกษาด้วยวิธีการสุ่มอย่างง่ายกลุ่มหนึ่งได้รับเฝือกสบฟันจัดตำแหน่ง อีกกลุ่มได้รับเฝือกสบฟันเสถียร ก่อนการรักษาให้ผู้ป่วยประเมินอาการของตนเอง ด้วยสเกลวิชวลแอนะล็อก ทั้งอาการปวดข้อต่อขากรรไกรโดยเฉลี่ย และปัญหาการทำกิจกรรมที่ต้องใช้ขากรรไกร 3 อย่าง ซึ่งภายหลังนำมาเฉลี่ยเป็นคะแนนการใช้ขากรรไกรโดยรวม รวมทั้งตรวจอาการแสดงทางคลินิก ให้ผู้ป่วยใส่เฝือกสบฟันเฉพาะตอนกลางคืน ประเมินผลที่ระยะเวลา 10 สัปดาห์ ด้วยวิธีเดียวกับก่อนการรักษาหากคะแนนอาการปวดโดยเฉลี่ยและคะแนนการใช้ขากรรไกรลดลงเท่ากับหรือมากกว่าร้อยละ 50จากคะแนนก่อนการรักษา ถือว่าอาการดีขึ้นเด่นชัด ~bผลการศึกษา~b : ที่ระยะเวลา 10 สัปดาห์ กลุ่มที่รักษาด้วยเฝือกสบฟันจัดตำแหน่งมีจำนวนผู้ป่วยที่มีอาการปวดและปัญหาการใช้ขากรรไกรดีขึ้นเด่นชัด (7 ใน 17 หรือร้อยละ 41) มากกว่ากลุ่มที่รักษาด้วยเฝือกสบฟันเสถียร (4 ใน 17 หรือร้อยละ 23)แต่ไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (การทดสอบไค-สแควร์, p=0.271) ~bสรุปการศึกษา~b : เฝือกสบฟันจัดตำแหน่งใส่เฉพาะกลางคืนมีแนวโน้มให้ผลทางคลินิกในการรักษาอาการแผ่นรองข้อต่อขากรรไกรเคลื่อนชนิดเข้าที่ได้เองดีกว่าเฝือกสบฟันเสถียร แต่ประสิทธิผลของเฝือกสบฟันทั้งสองชนิดไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ