วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้คือหากระบวนการใหม่ในการผลิตยางแผ่นควบคุมความหนืดโดยปล่อยแผ่นยางจับตัวอย่างอิสระที่อุณหภูมิห้อง ศึกษาผลของการผสมน้ำยางข้นกับน้ำยางสดในอัตราส่วนต่างๆ ต่อคุณสมบัติทางกายภาพของยาง อัตราการเพิ่มความหนืดมูนีของยางดิบระหว่างการเก็บและมวลโมเลกุลของยางแผ่น ผลการทดลองแสดงว่า เมื่อเพิ่มปริมาณน้ำยางข้นในส่วนผสมจะทำให้แนวโน้มค่าปริมาณสิ่งสกปรก ปริมาณเถ้า และความหนืด ด้อยลง ในขณะที่แนวโน้มค่า Po และ PRI ดีขึ้น ปริมาณน้ำยางข้นไม่มีผลต่อค่าปริมาณไนโตรเจน ปริมาณสิ่งระเหยสียาง ขณะที่อัตราการเพิ่มความหนืดมูนี ความแข็งแรงของยางและมวลโมเลกุลเฉลี่ยแปรผันกับปริมาณน้ำยางข้นที่เติม การศึกษาสารควบคุมความหนืดสองชนิดพบว่า ผลของสารควบคุมความหนืดไฮดรอกซิลเอมีน ไฮดดรคลอไรด์ต่อความหนืดมูนีเริ่มต้นและอัตราการเพิ่มความหนืดมูนีมีมากกว่าผลของโพรพิลีน ไกลคอล การใช้สารควบคุมความหนืดพร้อมกันทั้งสองชนิดทำให้อัตราการเพิ่มความหนืดมูนีมีค่าต่ำที่สุด ทั้งนี้ผลกระทบของสารควบคุมความหนืดต่อสมบัติด้านอื่นมีน้อย จากการศึกษา อัตราการผสมที่เหมาะสมคือปริมาณน้ำยางข้นต่อน้ำยางสด 40 ต่อ60 ส่วน สารไฮดรอกซิลเอมีน ไฮโดรคลอไรด์ 0.1 phr สารโพรพิลีน ไกลคอล 0.1 phr ได้สมบัติทางกายภาพของยางผ่านมาตรฐานยางแท่งไทย STR10CV อัตราการเพิ่มความหนืดต่อเดือน1.85 หน่วยมูนีต่อเดือน มวลโมเลกุลเฉลี่ยโดยน้ำหนักเท่ากับ 5.88 x 10(' 5) ความต้านทานแรงดึง 3.5 เมกะปาสคาล