การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประมาณระดับผลิตภาพแรงงานของประเทศไทยระหว่างปี 2513-2546 และวิเคราะห์เพื่อหาบทบาทของทุนสาธารณะและทุนเอกชนต่อผลิตภาพแรงงาน โดยใช้ข้อมูลทุติยภูมิและแบ่งภาคเศรษฐกิจออกเป็น 3 ภาค คือ ภาคการเกษตรอุตสาหกรรมและบริการ เครื่องมือที่ใช้วิเคราะห์สำหรับงานศึกษานี้คือการศึกษาผ่านฟังก์ชั่นการผลิตที่เหมาะสมในแต่ละภาคการผลิตด้วยการพิจารณาทุนมนุษย์และการตามทันกันทางเทคโนโลยี รวมทั้งลักษณะการเติบโตของเทคโนโลยีการผลิต ผลการศึกษาพบว่าระหว่างปี 2513 ถึง 2546 อัตราการเติบโตของผลิตภาพแรงงานของทั้งระบบเศรษฐกิจมีอัตราเฉลี่ยร้อยละ 3.60 ต่อปี ขณะที่ภาคการเกษตร อุตสาหกรรมและภาคบริการมีอัตราเฉลี่ยประมาณร้อยละ 2.10, 0.91 และ 0.64 ตามลำดับ สำหรับการหาฟังค์ชั่นการผลิตที่เหมาะสมในงานศึกษานี้พบว่า ทั้งระบบเศรษฐกิจและภาคอุตสาหกรรมมีลักษณะการผลิตด้วยเทคโนโลยีแบบฮิกส์ โดยมีทุนมนุษย์และการตามทันกันทางเทคโนโลยีเป็นปัจจัยการผลิต ส่วนภาคเกษตรและบริการมีลักษณะการผลิตด้วยเทคโนโลยีแบบแฮรอค การศึกษาบทบาทของทุนเอกชนและทุนสาธารณะมีผลต่อผลิตภาพแรงงานพบว่า ทุกเอกชนมีบทบาทสนับสนุนผลิตภาพแรงงานอย่างมีนัยสำคัญ ขณะที่ทุนสาธารณะกลับมีผลเป็นลบอย่างมีนัยสำคัญยกเว้นในภาคเกษตร ดังนั้นเมื่อเปรียบเทียบจึงพบว่า ถ้ากำหนดให้ปัจจัยการผลิตอื่น ๆ คงที่ ทุนเอกชนจะมีผลต่อผลิตภาพแรงงานมากกกว่าทุนสาธารณะในภาคเกษตรถึงร้อยละ 0.91 อุตสาหกรรมร้อยละ 1.24 และบริการร้อยละ 1.28 ดังนั้น ข้อเสนแนะเชิงนโยบายที่ได้จากงานศึกษาคือ รัฐบาลควรส่งเสริมการลงทุนของภาคเอกชนสร้างบรรยากาศให้เอกชนลงทุนและพัฒนาอย่างยั่งยืนมากกว่าลงทุนเอง โดยรัฐควรทำหน้าที่ในการสนับสนุนนโยบายที่ไม่มุ่งเน้นการใช้ทุน เช่น การลดความซ้ำซ้อนในหน่วยงานภาครัฐบาล และปรับปรุงคุณภาพการทำงาน รวมทั้งเผยแพร่แรงงานและบทความที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาทักษะ โดยภาคการเกษตรและภาคบริการควรได้รับการพัฒนาคุณภาพทุนมนุษย์และลดอุปสรรคของการถ่ายทอดเทคโนโลยี เพื่อลดผลด้านลบที่มีต่อผลิตภาพแรงงาน ในขณะเดียวกันภาคอุตสาหกรรมไม่จำเป็นต้องมุ่งเน้นปัจจัยการผลิตใด ๆ เป็นการเฉพาะ