ประเทศไทยได้ให้ความสำคัญในเรื่องของความปลอดภัยในเรื่องของการป้องกันอัคคีภัยสำหรับอาคารมากยิ่งขึ้น โดยเริ่มจากมีการออกกฏกระทรวง ฉบับที่ 33 ในปี พ.ศ.2535 ซึ่งเป็นข้อกำหนดสำหรับมาตรการทางกฎหมายในการป้องกันอัคคีภัยสำหรับอาคารสูงและอาคารขนาดใหญ่ซึ่งเป็นอาคารที่มีความเสี่ยงต่อการเกิดอัคคีภัยสูง ในระหว่างปี2543-2545 กรมโยธาธิการได้ร่วมมือกับองค์กร JICA ประเทศญี่ปุ่นเพื่อทำการศึกษาการพัฒนาระบบความปลอดภัยของอาคารภายใต้หัวข้อ "The study on development ofa building safety system focusing on fire prevention in the Kingdom ofThailand" ซึ่งได้นำเอารูปแบบวิธีการคำนวณในลักษณะ Performance Base เพื่อหาเวลาที่ใช้ในการหนีไฟมาเป็นเกณฑ์หนึ่งในแนวทางการพิจารณา แนวทางดังกล่าวเป็นการพิจารณาหาประสิทธิภาพของการจัดวางพื้นที่อาคารในแต่ละชั้นว่าส่งผลต่อเวลาในการหนีไฟที่เกิดขึ้นอย่างไร การพิจารณาในลักษณะนี้เป็นที่นิยมและยอมรับกันอย่างแพร่หลายในประเทศที่พัฒนาแล้วเช่น สหรัฐอเมริกา ญี่ปุ่น เพราะมีความยืดหยุ่นสูงกว่ารูปแบบกฏหมายในลักษณะ Regulation Base ที่ตายตัวซึ่งประเทศไทยได้ใช้อยู่ในปัจจุบัน ทั้งนี้ผู้ทำวิจัยเชื่อมั่นว่ารูปแบบกฏหมายในเรื่องเกี่ยวกับอัคคีภัยภายในอาคารจะพัฒนาไปในแนวทางPerformance Base เพื่อให้ตอบรับต่อการเปลี่ยนแปลงในอนาคตอย่างแน่นอน ผู้ทำวิจัยได้ยกรูปแบบการคำนวณดังกล่าวเป็นต้นแบบในการสร้างและพัฒนาโปรแกรมสำหรับสถาปนิกเพื่อใช้พิจารณาหาเวลาที่ใช้ในการหนีไฟจากการวิเคราะห์แบบแปลนอาคารโดยพิจารณาจากเวลาที่เกิดขึ้นในแต่ละห้องตามเงื่อนไขของสมการที่ถูกกำหนดจากกฎหมายจากการทดสอบการใช้โปรแกรมกับแปลนอาคารตัวอย่างพบว่า โปรแกรมสามารถจำลองการปรับเปลี่ยนในการออกแบบและวิเคราะห์หาผลลัพธ์ในการหนีไฟได้ดีในระดับหนึ่ง ซึ่งส่งผลให้ผู้ออกแบบได้เข้าใจถึงความสำคัญของการจัดวางผังพื้นอาคารที่มีผลต่อการหนีไฟภายในอาคาร อีกทั้งสามารถประเมินมาตรฐานและประสิทธิภาพในการออกบบของตนว่ามีมากน้อยเพียงใด