วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ศึกษาวิธีการประเมินความเสียหายเชิงสถิติสำหรับโครงสร้างที่มีชิ้นส่วนซึ่งประกอบด้วยพารามิเตอร์ค่าเดียวหรือหลายค่า ค่าพารามิเตอร์ที่พิจารณาอาจประกอบด้วยค่าสติฟเนส พารามิเตอร์การยืดหดตัวในแนวแกน การเฉือน หรือการดัดวิธีการที่นำเสนอคำนึงถึงปัญหาเรื่องความคลาดเคลื่อนของผลตอบสนองของโครงสร้างที่ได้จากการวัด สำหรับชิ้นส่วนของโครงสร้างซึ่งประกอบด้วยพารามิเตอร์ค่าเดียว วิธีการเชิงสถิติที่เสนอมี 3 วิธี ได้แก่ (1) วิธีการจำลองแบบมอนติคาโล (2) วิธีการอิงความไหวตัวที่เหมาะสมที่สุด และ (3) วิธีการอิงความไหวตัว หลักการสำคัญของวิธีการเหล่านี้คือการเปรียบเทียบการกระจายตัวทางสถิติของค่าพารามิเตอร์ที่ประมาณระหว่างโครงสร้างที่เสียหายและโครงสร้างที่ไม่เสียหาย วิธีการหาปริพันธ์เชิงตัวเลขสามารถนำมาใช้ในการคำนวณความน่าจะเป็นของความเสียหายของชิ้นส่วนโครงสร้างแต่ละชิ้นในรูปฟังก์ชันของระดับความเสียหาย จากการศึกษาพบว่า ประสิทธิภาพของวิธีการประเมินความเสียหายที่นำเสนอสำหรับชิ้นส่วนโครงสร้างซึ่งประกอบด้วยพารามิเตอร์ค่าเดียวขึ้นอยู่กับคุณภาพของค่าพารามิเตอร์ที่ประมาณได้ ในการศึกษานี้ ได้ประยุกต์ใช้วิธีเรกูลาร์ไรเซชันเพื่อลดระดับการขาดเสถียรภาพของคำตอบของปัญหาการประมาณค่าพารามิเตอร์เมื่อมีความคลาดเคลื่อนจากการวัดระดับความสำเร็จในการประเมินความเสียหายของโครงสร้างถูกกำหนดโดยดัชนีบ่งชี้ความคลาดเคลื่อนเชิงสถิติ ซึ่งมีค่าเข้าใกล้ศูนย์เมื่อการประเมินสัมฤทธิ์ผล สำหรับการตรวจสอบความเสียหายของชิ้นส่วนโครงสร้างซึ่งประกอบด้วยพารามิเตอร์หลายค่าได้นำเสนอฟังก์ชันพื้นฐานเพื่อใช้ในการตัดสินว่าชิ้นส่วนโครงสร้างอยู่ใน"สภาวะปกติ" หรือ "สภาวะเสียหาย" ขีดจำกัดซึ่งใช้แบ่งระหว่างสภาวะทั้งสองเรียกว่า"สภาวะสุดขีด" ความน่าจะเป็นของความเสียหายสามารถคำนวณในรูปของฟังก์ชันของระยะทางระหว่างเส้นสภาวะขีดสุดและจุดกำเนิดของปริภูมิตัวแปรลดรูป ซึ่งมีค่าเข้าใกล้หนึ่งเมื่อสามารถประเมินความเสียหายได้อย่างสัมฤทธิ์ผล