ปัจจุบันประเทศไทยยังไม่มีกฏหมายให้ความคุ้มครองผู้รับงานไปทำที่บ้านในประเทศไทยอย่างแท้จริง ทั้งนี้เพราะกฏกระทรวงฉบับที่ 9 ลงวันที่ 14 กันยายน พ.ศ.2542 ได้บัญญัติไว้อย่างชัดเจนว่า งานที่รับไปทำที่บ้านนั้นไม่อยู่ภายใต้บังคับของพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541 เป็นผลให้ผู้รับงานไปทำที่บ้านไม่ได้รับความคุ้มครองด้านแรงงานตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541 ผู้เขียนจึงได้ทำการศึกษาถึงสภาพและปัญหาในการทำงานที่รับไปทำที่บ้านและได้ดำเนินการศึกษาวิจัยภาคสนามเฉพาะงานที่รับไปทำที่บ้าน ผลจากการศึกษาพบว่าการที่ไม่มีกฎหมายให้ความคุ้มครองผู้รับงานไปทำที่บ้านในประเทศไทยอย่างแท้จริงส่งผลให้ผู้รับงานไปทำที่บ้านไม่ได้รับความคุ้มครองในเรื่องค่าจ้างกล่าวคือ ได้รับค่าจ้างที่ต่ำมาก ได้รับค่าจ้างช้ากว่ากำหนด ถูกหักค่าจ้างหรือถูกปรับอย่างไม่ยุติธรรม หรือไม่ได้รับค่าจ้างเลย และยังไม่ได้รับความคุ้มครองทางด้านสวัสดิการ สุขภาพอนามัย และความปลอดภัยจากการทำงานที่รับไปทำที่บ้าน เช่น มีเวลาพักผ่อนน้อย ไม่มีอุปกรณ์ในการป้องกันอันตรายจากการทำงาน ไม่ได้รับค่าทดแทนและการรักษาพยาบาลอันเกิดจากการเจ็บป่วยหรือประสบอุบัติเหตุจากการทำงานที่รับไปทำที่บ้าน เป็นต้น และเมื่อพิจารณาอนุสัญญาฉบับที่ 177 และข้อแนะฉบับที่ 184 ขององค์การแรงงานระหว่างประเทศว่าด้วยงานที่รับไปทำที่บ้าน ประกอบกับกฎหมายเกี่ยวกับงานที่รับไปทำที่บ้านของประเทศฟิลิปปินส์ ประเทศออสเตรเลีย ประเทศอาร์เจนติน่า และประเทศญี่ปุ่น แล้วพบว่าบทบัญญัติดังกล่าวได้ให้ความคุ้มครองผู้รับงานไปทำที่บ้านไว้อย่างชัดเจน จึงเห็นได้ว่ากฎหมายระหว่างประเทศและกฎหมายต่างประเทศได้ให้ความสำคัญและปกป้องสิทธิของผู้รับงานไปทำที่บ้านซึ่งถือว่าเป็นผู้ใช้แรงงานประเภทหนึ่ง ผู้เขียนเห็นว่าเพื่อเป็นการให้ความคุ้มครองผู้รับงานไปทำที่บ้านในประเทศไทย จึงควรมีการบัญญัติกฎหมายคุ้มครองผู้รับงานไปทำที่บ้านไว้โดยเฉพาะ เพราะงานที่รับไปทำที่บ้านเป็นงานที่มีลักษณะพิเศษแตกต่างจากการจ้างแรงงานทั่วไป และเพื่อให้ได้ผลอย่างแท้จริงควรกำหนดกฎหมายเป็นมาตรฐานขั้นต่ำไว้อย่างกว้างๆ แต่ชัดเจน เพื่อให้กฎหมายมีความยืดหยุ่นสามารถบังคับใช้กับงานที่รับไปทำที่บ้านได้อย่างถูกต้องเหมาะสมแท้จริง