การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของระดับการพึ่งพาและระดับความรุนแรงของสถานการณ์ที่ต้องการความช่วยเหลือ และผลของจำนวนของบุคคลอื่นที่ปรากฏตัวและระดับความรุนแรงของสถานการณ์ที่ต้องการความช่วยเหลือ ที่มีต่อความตั้งใจแสดงพฤติกรรมเอื้อเฟื้อของเด็กอายุ 9 ปี กลุ่มตัวอย่างเป็นเด็กระดับประถมศึกษาที่มีอายุระหว่าง 9 ปี ?9 ปี 11 เดือน จำนวน 60 คน โดยให้เด็กประเมินความตั้งใจแสดงพฤติกรรมเอื้อเฟื้อของตนเอง สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ คือ การวิเคราะห์ความแปรปรวนสองทางแบบวัดซ้ำ(Two-way ANOVA with repeated measures) ผลการวิจัยพบว่า 1. เด็กมีคะแนนความตั้งใจแสดงพฤติกรรมเอื้อเฟื้อ ในสถานการณ์ที่มีระดับการพึ่งพาสูงและมีความรุนแรงมาก และสถานการณ์ที่มีระดับการพึ่งพาสูงและมีความรุนแรงน้อยสูงกว่าสถานการณ์ที่มีระดับการพึ่งพาต่ำและมีความรุนแรงน้อย และสถานการณ์ที่มีระดับการพึ่งพาต่ำและมีความรุนแรงมาก ตามลำดับ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 2. เด็กมีคะแนนความตั้งใจแสดงพฤติกรรมเอื้อเฟื้อในสถานการณ์ที่มีจำนวนคนมากและมีความรุนแรงน้อย และสถานการณ์ที่มีจำนวนคนน้อยและมีความรุนแรงน้อย สูงกว่าสถานการณ์ที่มีจำนวนคนมากและมีความรุนแรงมาก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. เด็กมีคะแนนความตั้งใจแสดงพฤติกรรมเอื้อเฟื้อในสถานการณ์ที่มีจำนวนคนมากและมีความรุนแรงน้อย สูงกว่าสถานการณ์ที่มีจำนวนคนน้อยและมีความรุนแรงมาก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4. ไม่พบความแตกต่างระหว่างคะแนนความตั้งใจแสดงพฤติกรรมเอื้อเฟื้อของเด็กในสถานการณ์ที่มีจำนวนคนน้อยและมีความรุนแรงมาก และสถานการณ์ที่มีจำนวนคนน้อยและมีความรุนแรงมาก 5. ไม่พบความแตกต่างระหว่างคะแนนความตั้งใจแสดงพฤติกรรมเอื้อเฟื้อของเด็กในสถานการณ์ที่มีจำนวนคนมากและมีความรุนแรงมาก และสถานการณ์ที่มีจำนวนคนน้อยและมีความรุนแรงมาก