วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินการให้หลักการกับความเชื่อในเรื่องการมีอยู่ของพระเจ้าตามทฤษฎีสหนัยนิยมว่า สามารถเป็นทฤษฎีที่มีความเหมาะสมในการให้หลักการกับความเชื่อทางศาสนาหรือไม่ ผมได้เสนอข้อโต้แย้งว่าทฤษฎีที่ใช้ในการให้หลักการกับความเชื่อที่ยอมรับอยู่โดยทั่วไป เช่น ทฤษฎีมูลฐานนิยมต่างๆ เป็นทฤษฎีที่ไม่เหมาะสมกับการให้หลักการแก่ความเชื่อทางศาสนา ด้วยเหตุนี้ ทฤษฎีสหนัยนิยมจึงเป็นอีกทางเลือกที่ถูกต้องแต่อย่างไรก็ตามการให้หลักการกับความเชื่อในรูปแบบนี้ก็มีข้อโต้แย้งว่า ไม่สามารถอธิบายถึงความสัมพันธ์ระหว่างความเชื่อที่ถูกหลักการกับความเชื่อที่จริงได้ ซึ่งผมก็ได้เสนอว่าทรรศนะของปอยแมนกับอัลสตัน ที่ไม่ระบุว่าการมีหลักการจะต้องผูกพันกับความจริงโดยจำเป็นเป็นทรรศนะที่ชอบด้วยเหตุผล หลุยส์ พี.ปอยแมน อธิบายว่า ด้วยพื้นฐานแนวคิดในแบบมุมมองนิยม การรับรู้สิ่งต่างๆ ของมนุษย์เป็นสิ่งที่อยู่ภายใต้กรอบของมโนทัศน์ที่มีของแต่ละบุคคลหรือชุมชน นอกจากนี้วิลเลี่ยม พี.อัลสตัน ยังเสนอว่า การให้หลักการกับความเชื่อในเรื่องการมีอยู่ของพระเจ้าเป็นการให้หลักการในรูปแบบที่เรียกว่าการให้หลักการในชั้นต้น ที่เป็นการให้หลักการกับความเชื่อโดยความเชื่อที่อยู่ในพื้นฐานทางการปฏิบัติของแต่ละบุคคลหรือชุมชน สิ่งที่สำคัญในข้อเสนอของอัลสตัน คือ การแสดงให้เห็นว่าความเชื่อที่ถูกหลักการเป็นคนละความหมายกับความเชื่อที่เป็นจริง เหตุผลที่ข้อเสนอของอัลสตันน่าเชื่อถือจึงอยู่ที่ว่า ความถูกต้องของหลักการพื้นฐานทางญาณวิทยาไม่ได้รวมเอาการให้หลักการกับความจริงไว้ด้วยกัน ด้วยขอบเขตความหมายนี้จึงถือได้ว่าทฤษฎีสหนัยนิยมมีความเหมาะสมในการให้หลักการกับความเชื่อในเรื่องการมีอยู่ของพระเจ้า