ปัจจุบันประเทศไทยได้เห็นความสำคัญของนิทรรศการเพื่อการศึกษาสำหรับเด็กมากขึ้นจึงได้มีการจัดสร้างพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงนิทรรศการเพื่อการศึกษาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ หากแต่สภาพของงานออกแบบเรขศิลป์ของสภาพแวดล้อมในนิทรรศการโดยส่วนมากมักจะคำนึงถึงเพียงหลักของการออกแบบเพื่อจูงใจ เช่น การใช้สีสันที่สะดุดตา หรือการเลือกใช้ตัวอักษรที่มีรูปทรงแปลกประหลาด โดยมิได้คำนึงถึงว่าการออกแบบดังกล่าวจะมีผลเสียต่อการเรียนรู้ของเด็กหรือไม่ ดร. เอดการ์ เดล (Dr. Edgar Dale) ได้ให้แนวทางในการใช้สื่อการสอนจากหนังสือAUDIOVISUAL METHOD IN TEACHING โดยมีบางประเด็นที่ขัดแย้งกับแนวความคิดเดิมของนักออกแบบ เช่นเรื่องการออกแบบเพื่อการจูงใจนั้น จะต้องไม่เป็นเครื่องรบกวนการเรียนรู้ของเด็ก เป็นต้น ซึ่งแนวทางดังกล่าวน่าจะประยุกต์ใช้กับการออกแบบเรขศิลป์ของสภาพแวดล้อมของนิทรรศการเพื่อการศึกษาได้อย่างมีประสิทธิภาพ สำหรับวัตถุประสงค์ของงานวิจัยชิ้นนี้มุ่งศึกษาหาแนวทางที่เหมาะสมและถูกต้องตามหลักการออกแบบเรขศิลป์ของสภาพแวดล้อมโดยใช้แนวทาง ของ เอดการ์ เดล เพื่อให้การออกแบบเรขศิลป์ในนิทรรศการเพื่อการศึกษาสำหรับเด็ก การวิจัยนี้เริ่มจากการรวบรวมแนวทางการใช้สื่อการสอนของ เอดการ์ เดล และข้อมูลเรื่องการออกแบบเรขศิลป์ของสภาพแวดล้อมสำหรับนิทรรศการเพื่อการศึกษาทั้งหมด รวมทั้งลักษณะของจิตวิทยาเด็ก แล้วจึงไปวิเคราะห์ด้วยวิธีเปรียบเทียบหาความสัมพันธ์ หลังจากนั้นจึงนำผลไปตรวจสอบกับผู้เชี่ยวชาญ ซึ่งจากการสรุปผลพบว่า แนวทางดังกล่าวทำให้งานออกแบบมีลักษณะที่แตกต่างจากหลักการการออกแบบเดิมที่มีกลุ่มเป้าหมายเป็นเด็กโดยเฉพาะเรื่องการเลือกใช้สีเท่าที่จำเป็น และใช้สีน้อย นอกจากนี้ยังพบว่าข้อสรุปในส่วนอื่นๆ ช่วยให้งานออกแบบมีความเป็นเอกภาพตลอดจนมีความเป็นระบบมากขึ้น ซึ่งท้ายสุดจะเป็นการนำผลสรุปที่ได้จากการวิจัยมาทำงานออกแบบ โดยเลือกกรณีศึกษาเป็นพิพิธภัณฑ์เด็กกรุงเทพมหานคร เพื่อเป็นตัวอย่างและแนวทางสำหรับการออกแบบเรขศิลป์สำหรับงานนิทรรศการเพื่อการศึกษาต่อไป