งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างสัญญาณการสั่นสะเทือนและระดับความยาวของรอยแตกอันเนื่องจากความล้าที่บริเวณฐานของฟันเฟือง การทดลองกระทำโดยการสร้างรอยแตกร้าวที่ระดับความยาวต่าง ๆ กันบนซี่ฟันของเฟืองขับทองเหลืองด้วยเครื่องทดสอบความล้า เฟืองที่แตกร้าวนี้ใช้เป็นเฟืองขับในชุดทดลองการสั่นสะเทือนของชุดเฟืองโดยทำการทดลองที่หลายสภาวะด้วยการปรับระดับภาระและความเร็วรอบสัญญาณการสั่นสะเทือนที่นำมาใช้วิเคราะห์อยู่ในรูปแบบของสัญญาณบนโดเมนเวลา สเปกตรัมและเซปส์ตรัม โดยทำการเก็บสัญญาณด้วยวิธีการต่าง ๆ กันดังนี้ การเฉลี่ยบนโดเมนความถี่กระบวนการขยายความละเอียดของโดเมนความถี่ และการเฉลี่ยบนโมเมนเวลาเข้าจังหวะ ผลการวิจัยพบว่าการวิเคราะห์สัญญาณบนโดเมนเวลา ค่าพารามิเตอร์ Kurtosisและ Crest Factor มีแนวโน้มเพิ่มขึ้นตามขนาดของรอยแตกร้าว ในขณะที่ค่า RMS มีขนาดที่ค่อนข้างคงที่ การเก็บสัญญาณด้วยวิธีการเฉลี่ยบนโดเมนเวลาเข้าจังหวะช่วยให้สามารถสังเกตเห็นลักษณะคาบการขบกันของเฟืองที่ชัดเจน สามารถระบุตำแหน่งฟันซี่ที่แตกร้าวได้จากการสังเกตพบพัลส์บริเวณช่วงเวลาที่ฟันซี่ที่แตกร้าวขบกันสำหรับการวัดสัญญาณในทิศทางเดียวกับการขบกันของเฟือง ผลของสัญญาณสเปกตรัมพบว่าการเปลี่ยนแปลงค่าแอมพลิจูดของ 1xGMF ไม่สัมพันธ์กับขนาดรอยแตกร้าว การวิเคราะห์ชุดแถบความถี่ข้างพบว่า จำนวนฮาร์มอนิกของชุดแถบความถี่ข้างจากความถี่เฟืองที่แตกร้าวทางด้านความถี่ต่ำกว่า 1xGMF จะเพิ่มขึ้นตามขนาดของรอยแตกร้าว และฮาร์มอนิกที่ตรงกับความถี่ธรรมชาติจะมีแอมพลิจูดที่เพิ่มขึ้นตามขนาดของรอยแตกร้าวเป็นอย่างมาก ผลของสัญญาณเซปส์ตรัมพบว่า ค่าแกมนิจูดที่คิวเฟรนซีตรงกับคาบการหมุนของเฟืองขับ (1/P) มีแนวโน้มที่เพิ่มขึ้นเล็กน้อยจนกระทั่งที่ระดับความยาวรอยแตกร้าว 2.5 มม. แล้วค่าแกมนิจูดจึงลดลง การเก็บสัญญาณด้วกระบวนการขยายความละเอียดของโดเมนความถี่นอกจากจะช่วยให้สามารถแยกแยะชุดแถบความถี่ข้างได้ชัดเจนแล้ว ยังให้แนวโน้มการเปลี่ยนแปลงค่าแกมนิจูดของสัญญาณเซปส์ตรัมที่ชัดเจนที่สุด