~bวัตถุประสงค์~b เพื่อที่จะศึกษาความชุกของการดื้อยาหลายชนิดแบบปฐมภูมิของเชื้อเฮลิโคแบคเตอร์ ไพโลไรในประเทศไทย และประเมินปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการดื้อยา ~bระเบียบวิธีวิจัย~b ผู้ป่วยที่มาด้วยอาการปวดท้องและเข้ารับการตรวจวินิจฉัยด้วยการส่องกล้องระบบทางเดินอาหารส่วนบนที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ได้รับคัดเลือกเข้าร่วมในการศึกษานี้ ระยะเวลาที่ทำการศึกษา ระหว่างมิถุนายน พ.ศ.2544 ถึงธันวาคม พ.ศ.2545 การเพาะเชื้อ และทดสอบความไวของเชื้อต่อยาปฏิชีวนะ โดยใช้Epsilometer test (E-test) โดยระดับที่ถือว่าดื้อยาคือ amoxicillin > 0.5 ไมโครกรัมต่อมิลลิลิตร, clarithromycin > 1.0 ไมโครกรัมต่อมิลลิลิตร, metronidazole > 8ไมโครกรัมต่อมิลลิลิตร และ tetracycline > 4 ไมโครกรัมต่อมิลลิลิตร ~bผลการวิจัย~b ผู้ป่วยจำนวน 560 คนตรวจพบเชื้อเฮลิโคแบคเตอร์ ไพโลไรจากวิธี rapid urease test ให้ผลบวก 315 ราย (ร้อยละ 56.25) สามารถเพาะเชื้อขึ้น172 ราย หลังจากนั้นนำไปวาง E-test สำหรับยาปฏิชีวนะได้ครบทั้ง 4 ชนิด 79 รายผลการศึกษาพบว่าความชุกของการดื้อยาเป็นดังนี้ amoxicillin ร้อยละ 13.9 (11/79),clarithromycin ร้อยละ 19.0 (15/79), metronidazole ร้อยละ 30.4 (24/79),tetracycline ร้อยละ 5.1 (4/79), และดื้อยาหลายชนิด (2 ชนิดขึ้นไป) ร้อยละ 16.5(13/79) อย่างไรก็ตามไม่พบว่ากลุ่มอายุ เพศ หรือ ลักษณะที่พบจากการส่องกล้องมีความสัมพันธ์กับการดื้อยาของเชื้อเฮลิโคแบคเตอร์ ไพโลไร (p>0.05) ~bสรุป~b อัตราการดื้อยาปฏิชีวนะหลายชนิดของเชื้อเฮลิโคแบคเตอร์ ไพโลไรในประเทศไทยค่อนข้างสูง และอาจมีผลต่อการรักษาเพื่อกำจัดเชื้อชนิดนี้ อย่างไรก็ตามไม่สามารถหาปัจจัยที่มีความเกี่ยวข้องต่อการดื้อยาได้ ดังนั้นจึงควรจะศึกษาต่อไปเพื่อเก็บข้อมูลให้มากกว่านี้ ในการยืนยันผลที่ได้จากการศึกษา