วัสดุเหลือทิ้งทางการเกษตรสามารถนำมาพัฒนาให้มีความสามารถในการแลกเปลี่ยนไอออนเพิ่มมากขึ้นเพื่อใช้ในกระบวนการกำจัดสีจากน้ำเสียได้โดยการปรับสภาพด้วยสารเคมีงานวิจัยนี้เลือกใช้ซังข้าวโพด เปลือกถั่วเหลือง และก้านทานตะวันในการศึกษาประสิทธิภาพการกำจัดสีของสารเซลลูโลสแลกเปลี่ยนไอออนชนิดควอเทอร์ไนซ์ครอสส์ลิงค์เซลลูโลสทำการทดลองแบบคอลัมน์โดยใช้สีรีแอกทีฟ รีมาโซล แบล็ค บี (Remazol Black B) รีมาโซลบริลเลียนท์ เรด 3 บีเอส (Remazol Brilliant Red 3BS) รีมาโซล บริลเลียนท์ บลู อาร์(Remazol Brilliant Blue R) และสีไพเรกท์ เบสท์ ไดเรกท์ แบล็ค บี (Best DirectBlack B) ไซเรียส รูไบน์ เคแซทบีแอล (Sirius Rubine KZBL) ไซเรียส บลู เคซีเอฟเอ็น(Sirius Blue KCFN) ที่มีความเข้มข้น 100 มิลลิกรัมต่อลิตร และมีอัตราการไหลของสารละลายสี 10 มิลลิลิตรต่อนาที จากการทดลองพบว่าควอเทอร์ไนซ์ครอสส์ลิงค์เซลลูโลสมีประสิทธิภาพในการกำจัดสีรีแอกทีฟได้ดีกว่าสีไดเรกท์ โดยเมื่อพิจารณาที่ประสิทธิภาพในการกำจัดสีเท่ากับร้อยละ 90 แล้วควอเทอร์ไนซ์ครอสลิงค์เซลลูโลสที่เตรียมจากซังข้าวโพดเปลือกถั่วเหลือง และก้านทานตะวันมีความสามารถรองรับสีเฉลี่ย 241.39 217.42 และ266.02 มิลลิกรัมสีต่อกรัมวัสดุ (เฉลี่ยทุกวัสดุเท่ากับ 243.36 มิลลิกรัมสีต่อกรัมวัสดุ)สำหรับสีรีแอกทีฟ และ 63.37 153.73 และ 37.81 มิลลิกรัมสีต่อกรัมวัสดุสำหรับสีไดเรกท์(เฉลี่ยทุกวัสดุเท่ากับ 84.95 มิลลิกรัมสีต่อกรัมวัสดุ) มีการถูกชะล้างได้หลังการกำจัดสีคิดเป็นความเข้มข้นเฉลี่ย 6.93 5.90 และ 1.33 มิลลิกรัมต่อลิตร (17.59 16.04และ 3.83 SU) ตามลำดับ โดยค่าความสามารถรองรับสีสูงที่สุดคือ 314.57 มิลลิกรัมสีต่อกรัมวัสดุในการกำจัดสีรีมาโซล บริลเลียนท์ บลู อาร์ ด้วยควอเทอร์ไนซ์ครอสลิงค์เซลลูโลสที่เตรียมจากก้านทานตะวัน