การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความเป็นไปได้ในการนำกากขี้แป้งจากโรงงานน้ำยางข้นซึ่งเป็นของเสียมาเป็นวัตถุดิบในการผลิตเป็นถ่านกัมมันต์ที่มีคุณภาพโดยได้ศึกษาประสิทธิภาพของการกำจัดตะกั่วและปรอทในน้ำเสียสังเคราะห์ เปรียบเทียบระหว่างถ่านกัมมันต์ที่ผลิตจากกากขี้แป้งกับถ่านกัมมันต์ที่จำหน่ายตามท้องตลาดทั่วไปโดยถ่านขี้แป้งที่เตรียมขึ้นนั้นใช้เกลือแกงเป็นสารกระตุ้น และทำการล้างสารกระตุ้นด้วยกรดเจือจาง เมื่อนำไปศึกษาลักษณะทางกายภาพ พบว่า ถ่านขี้แป้งมีค่าไอโอดีนเบอร์ 510 มิลลิกรัมไอโอดีนต่อกรัมถ่านกัมมันต์ และมีพื้นที่ผิว 566.39 ตารางเมตรต่อกรัม จากนั้นได้ทำการทดลองแบบแบตช์ เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการดูดติดผิวตะกั่วและปรอท ได้แก่ พีเอช ความเข้มข้นของโลหะหนัก และปริมาณถ่าน เพื่อทดสอบไอโซเทอมการดูดติดผิวแบบฟรุนดลิช พบว่า ที่พีเอช 4 และความเข้มข้น 10 มิลลิกรัม/ลิตรมีเปอร์เซ็นต์การกำจัดตะกั่วและปรอทดีที่สุด จากการทดสอบไอโซเทอมของการดูดติดผิวแบบฟรุนดลิชโดยใช้น้ำเสียสังเคราะห์ แสดงให้เห็นว่าถ่านกัมมันต์ที่ผลิตจากกากขี้แป้งมีความสามารถในการดูดติดผิวตะกั่วและปรอทได้ 116.18 และ 18.78 มิลลิกรัมต่อกรัมถ่านกัมมันต์ตามลำดับ และถ่านการค้ามีความสามารถในการดูดติดผิวตะกั่วและปรอทได้11.07 และ 98.85 มิลลิกรัมต่อกรัมถ่านกัมมันต์ตามลำดับ การทดสอบแบบต่อเนื่องในคอลัมน์ ได้ใช้ถ่านขี้แป้งที่มีดินเหนียวเป็นวัสดุเชื่อมประสาน และทำการป้อนน้ำเสียอย่างต่อเนื่องแบบไหลลง ด้วยอัตราการไหล3 ลิตร/ชั่วโมง และเก็บน้ำเสียจนกระทั่งถ่านหมดประสิทธิภาพในการดูดติดผิว พบว่าถ่านกัมมันต์ที่ชั้นความสูง 30, 60 90 และ 120 เซนติเมตร สามารถบำบัดตะกั่วในน้ำเสียได้ 5865.58, 3910.39, 3909.50 และ 3054.47 BV ตามลำดับ และสามารถบำบัดปรอทได้ 28.87, 16.04, 11.76 และ 9.62 BV ตามลำดับ จากผลการทดลองแบบฟรุนดลิชและแบบต่อเนื่อแสดงให้เห็นว่ากัมมันต์ที่ผลิตจากกากขี้แป้งมีความเหมาะสมในการกำจัดตะกั่วมากกว่าปรอท