การเสริมแรงยางอะคริโลไนไตรล์-บิวทาไดอีนและพอลิไวนิลคลอไรด์กับซิลิกาด้วยวิธีโซล-เจลของสาระตตระเอทอกซีไซเลน (TEOS) และเอทิลพอลิซิลิเกต (EPS) โดยใช้เอทิลีนไดเอมีนเป็นสารเร่งปฏิกิริยา มีการเติมยางธรรมชาติทดแทนส่วนของยางอะคริโลไนไตรล์-บิวทาไดอีนในพอลิเมอร์ผสมยางอะคริโลไนไตรล์-บิวทาไดอีนกับพอลิไวนิลคลอไรด์ที่ 70/30งานวิจัยนี้นำยางอะคริโลไนไตรล์-บิวทาไดอีนและยางธรรมชาติแช่ในสารเตตระเอทอกซีไซเลนหรือเอทิลพอลิซิลิเกตและแช่ในสารละลายของตัวเร่งปฏิกิริยา ซึ่งปฏิกิริยาโซล-เจลนั้นเริ่มต้นด้วยการผสมสารเตตระเอทอกซีไซเลนหรือเอทิลพอลิซิลิเกตกับน้ำหรือเอทานอลหรือเตตระไฮโดรฟูแลน อัตราส่วนโดยน้ำหนักของสารเตตระเอทอกซีไซเลนหรือเอทิลพอลิซิลิเกตต่อยางมีผลต่อระดับการบวมของยางจากผลของระดับการบวมและปริมาณซิลิกาที่เกิดขึ้นจากกระบวนการโซล-เจล พบว่า การใช้น้ำทั้งหมดสำหรับยางธรรมชาติ สารเตตระไฮโดรฟูแลนสำหรับยางอะคริโลไนไตรล์-บิวทาไดอีน และอัตราส่วนโดยน้ำหนักของสารเตตระเอทอกซีไซเลนหรือเอทิลพอลิซิลิเกตต่อยางที่ 10 ต่อ 1 ให้ผลดีกว่าภาวะอื่นๆ และยังพบว่าความเข้มข้นของตัวเร่งปฏิกิริยาและเวลาของการแช่มีผลน้อยต่อการเกิดซิลิกาในยาง นอกจากนี้พบว่าอนุภาคซิลิกาเกิดจากกระบวนการโซล-เจลมีการกระจายตัวดีกว่าการกระจายตัวของอนุภาคซิลิกาทั่วไป ซึ่งซิลิกาจากกระบวนการโซล-เจลนี้ไม่มีผลยับยั้งการเกิดการเชื่อมโยงของซัลเฟอร์นั้นคือ ซิลิกาที่ได้จะมีกลุ่มไซลานอลบนพื้นผิวน้อยกว่าซิลิกาทั่วไปทำให้การเกิดปฏิกิริยาระหว่างซิลิกาน้อยกว่า ทำให้การกระจายตัวของซิลิกาจากกระบวนการโซล-เจลนั้นดีกว่าเมื่อเทียบกับอนุภาคซิลิกาทั่วไป และจากการทดลองพบว่าแรงที่ใช้ในการยืดพอลิเมอร์ผสมที่โมดูลัส 100 เปอร์เซ็นต์ แรงที่ใช้ในการยืดพอลิเมอร์ขาด และความยืดยาวจนขาดของพอลิเมอร์ผสมยางกับพอลิไวนิลคลอไรด์วัลคาร์ไนส์กรณีเติมซิลิกาด้วยกระบวนการโซล-เจลมีค่าต่ำกว่ากรณีการเติมผงซิลิกาด้วยวิธีการปกติ