งานวิจัยนี้เป็นการประยุกต์ใช้ฟลูอิไดซ์เบดสามเฟสแบบใช้ใบกวนร่วมในการทำให้เซลล์ยีสต์สายพันธุ์ Saccharomyces cerevisiae แตกแล้วปลดปล่อยโปรตีนภายในเซลล์ซึ่งมีประโยชน์ในเชิงอุตสาหกรรม ระบบสามเฟสนี้ประกอบด้วยสารละลายยีสต์, อากาศ, และลูกแก้วซึ่งใช้เป็นของเหลว ก๊าซ, และของแข็งในระบบ ตามลำดับ เราได้ทำการศึกษาปัจจัยในการดำเนินการที่มีผลต่อการแตกของเซลล์ซึ่งได้แก่ ความเร็วรอบใบกวน, การใส่ดราฟทิวไว้ภายในคอลัมน์, ความเร็วของอากาศ,ความเร็วของของเหลวและขนาดของลูกแก้วที่มีผลต่อ การแตกของเซลล์ยีสต์และใช้ศึกษาประสิทธิภาพของการทำให้เซลล์แตกวัดจากการกระจายขนาดของเซลล์ยีสต์, โปรตีนที่ปลดปล่อยออกมา, และการศึกษาลักษณะของเซลล์โดยอาศัยกล้องจุลทรรศน์ ผลการทดลองแสดงให้เห็นว่าสำหรับระบบที่ไม่ใช่ลูกแก้วนั้น การเพิ่มความเร็วรอบในใบกวนในช่ วง 500 ถึง 3000 รอบไม่มีผลต่อการแตกของเซลล์ทั้งระบบที่มีการให้อากาศและไม่มีการให้อากาศ แต่สำหรับระบบที่มีการใช้ลูกแก้วอัตราการแตกของเซลล์จะเพิ่มขึ้นตามการเพิ่มความเร็วรอบของใบกวนสำหรับการติดตั้งดราฟทิวจะไม่มีต่อการแตกของเซลล์อย่างมีนัยสำคัญเมื่อเปรียบเทียบกับการไม่ใส่ดราฟทิวในการให้อากาศเข้าไปในระบบนั้นไม่มีต่อการแตกของเซลล์ทั้งในกรณีที่มีและไม่มีการปั่นกวน แต่การเพิ่มความเร็วของอากาศระหว่าง 10 ถึง 40 เซนติเมตรต่อนาที กลับจะทำให้อัตราการแตกของเซลล์ลดลงแต่จะช่วยในการถ่ายเทความร้อนได้ดีขึ้น สำหรับการหมุนวนสารละลายยีสต์โดยใช้ปั้มด้วยความเร็ว 10 ถึง 30 เซนติเมตรต่อนาทีไม่ มีผลทำให้เซลล์ยีสต์ลดการแตก แต่การเพิ่มความเร็วในการหมุนวนกลับจะลดอัตราการแตกของเซลล์ลงสำหรับการใช้ลูกแก้วที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 1000 ไมครอนจะให้ประสิทธิภาพในการทำให้เซลล์แตกสูงกว่ากรณีใช้ลูกแก้ว ขนาด 2000 ไมครอน และการทดลองทำให้เซลล์แตกภายในระบบที่ไม่มีดราฟทิวที่ความเร็วรอบต่ำ พบว่าไม่ สามารถทำให้เซลล์ยีสต์แยกได้แม้ว่าจะมีการทำให้เกิดการสัมผัสกันโดยตรงระหว่างยีสต์กับลูกบด