ความเข้มข้นของโอโซนสามารถตรวจวัดได้ในรูปโอโซนสุทธิที่ผลิตจากเครื่อง (TOO) ด้วยวิธี Iodometric method (APHA, 1976) และในรูปปริมาณโอโซนที่เหลือตกค้างอยู่ในน้ำ (ROC) ด้วยวิธี Indigo Method(Merck, 1998) ผลการทดลองพบว่า TOO มีค่าเพิ่มขึ้นตามเวลาด้วยอัตราส่วนที่คงที่ แตกต่างจาก ROC ที่มีค่าไม่คงที่และไม่แปรตรงกับค่า TOOเนื่องจากโอโซนมีการสลายตัวตลอดเวลา ROC มีค่าสูงสุด และเกือบคงที่เพียงช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น เมื่อแยกศึกษาผลของโอโซนมีการสลายตัวตลอดเวลาROC มีค่าสูงสุด และเกือบคงที่เพียงช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น เมื่อแยกศึกษาผลของโอโซนต่อสิ่งทดลอง พบว่าปริมาณ TOO ต่ำสุด ที่สามารถกำจัดเชื้อแบคทีเรียก่อโรค ~iVibrio harveyi~i D331 ได้มากที่สุด (3 log unitsนาน 6 ชม.) คือ 51.23 มก./ลิตร. นอกจากนี้ค่า TOO ความเข้มข้นดังกล่าว ยังเป็นค่าเริ่มต้นที่มีผลต่อจำนวนเชื้อแบคทีเรียโพรไบโอติกBacillus sp. S11 ให้ มีจำนวนลดลงมากกว่า 2 log units นาน48 ชม. โอโซนค่อนข้างปลอดภัยต่อกุ้งกุลาดำ เนื่องจากความเข้มข้นโอโซนที่เริ่มทำให้ลูกกุ้งกุลาดำโพสต์ลาวาที่ 15-21 แสดงอาการผิดปกติมีค่าสูงกว่าความเข้มข้นที่ออกฤทธิ์ยับยั้งการเจริญเติบโตของแบคทีเรีย โดยที่TOO สะสมเป็นเวลา 16 ชม.ขึ้นไป (97.48 มก./ลิตร หรือ ROC อยู่ในช่วง0.30-0.40 มก./ลิตร) จึงจะมีผลต่อระบบสรีรวิทยาของลูกกุ้ง การใช้โอโซนปรับปรุงคุณภาพน้ำที่ผ่านการเลี้ยงกุ้งกุลาดำต้องมีปริมาณ TOO สูงมากกว่า424.24 มก./ลิตร (ปริมาณ ROC 0.180 มก./ลิตร) สามารถลดค่าแอมโมเนียม-ไนโตรเจน (NH4+-N) ค่าการย่อยสลายสารอินทรีย์ในน้ำ (BOD)และปริมาณของแข็งแขวนลอยทั้งหมด (TSS) ได้ 17%, 4.89% และ 17.85%ตามลำดับ ในขณะที่การเป่าพ่นอากาศสามารถลดได้เฉพาะปริมาณของแข็งแขวนลอยทั้งหมดเท่านั้น (5.71%) การศึกษา ~iin vivo~i study ของผลของโอโซนที่ความเข้มข้น TOO 51.23 มก./ลิตร (ROC เท่ากับ 0.337มก./ลิตร) ต่ออัตรารอดของกุ้งกุลาดำขนาด 6-8 กรัม หลังจากให้อาหารผสมโพรไบโอติกเป็นเวลา 1 เดือน และทำการเหนี่ยวนำให้กุ้งอ่อนแอด้วย~iVibrio harveyi~i D331 ที่ความเข้มข้นของเชื้อ 107 cfu/ml พบว่าที่ปริมาณ TOO ดังกล่าวสามารถกำจัดเชื้อแบคทีเรียก่อโรค (Vibrio harveyiสายพันธุ์ D331) ได้ 3 log units นาน 24 ชม. ลดค่าแอมโมเนียม-ไนโตรเจนได้ 30% โดยไม่มีผลต่อ จำนวนเชื้อแบคทีเรียโพรไบโอติก ~i(Bacillus sp.~iสายพันธุ์ S11) ในลำไส้กุ้ง อีกทั้งเพิ่มอัตราการรอดกุ้งให้สูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p ( 0.05)