การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลองซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบระหว่างวิธีรักษาทางจิตเวชมาตรฐานกับการฝึกผ่อนคลายกล้ามเนื้อร่วมกับวิธีรักษาทางจิตเวชมาตรฐานในผู้ป่วยโรควิตกกังวลชนิดGAD (Generalized Anxiety Disorder) กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาคือ ผู้ป่วยโรควิตกกังวลชนิด GAD ซึ่งมารับ การรักษาที่แผนกจิตเวชโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ จำนวน 30 ราย แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 15 ราย โดยกลุ่มทดลองได้รับการฝึกผ่อนคลายกล้ามเนื้อจากผู้วิจัยจำนวน 8 ครั้ง สัปดาห์ละ 2 ครั้ง เป็นเวลา 4 สัปดาห์ ร่วมกับการรักษาทางจิตเวชมาตรฐาน คือ การบำบัดด้วยยา และการทำจิตบำบัดแบบ ประคับประคอง ส่วนกลุ่มควบคุมไม่ได้รับการฝึกผ่อนคลายกล้ามเนื้อ แต่ได้รับการรักษาทางจิตเวชมาตรฐาน ตามปกติจากจิตแพทย์ เครื่องมือที่ใช้ในการวัดระดับความวิตกกังวลของกลุ่มตัวอย่างก่อนและหลังการทดลอง คือ เครื่องมืออี เอ็ม จี ไบโอฟิดแบค แบบวัดความวิตกกังวลของซุง และแบบวัดความวิตกกังวลของแฮมมิลตัน การวิเคราะห์ข้อมูล ผู้วิจัยได้เปรียบเทียบระดับอี เอ็ม จี คะแนนเฉลี่ยของความวิตกกังวลจากแบบวัดความวิตกกังวลของซุง และคะแนนเฉลี่ยของความวิตกกังวลจากแบบวัดความวิตกกังวลของแฮมมิลตันก่อนและหลัง การทดลองโดยใช้ Paired t - test และเปรียบเทียบระดับอีเอ็ม จี คะแนนเฉลี่ยของความวิตกกังวลจากแบบวัด ความวิตกกังวลของซุงและคะแนนเฉลี่ยของความวิตกกังวลจากแบบวัดความวิตกกังวลของแฮมมิลตันระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมโดยใช้ Unpaired t- test ผลการวิจัยพบว่า 1. หลังการฝึกผ่อนคลายกล้ามเนื้อ กลุ่มทดลองมีระดับ อี เอ็ม จีคะแนนเฉลี่ยความวิตกกังวลจากแบบวัด ความวิตกกังวลของซุง และค่าคะแนนเฉลี่ยความวิตกกังวลจากแบบวัดความวิตกกังวลของแฮมมิลตัน น้อยกว่าก่อนการฝึกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2. กลุ่มควบคุมมีระดับ อี เอ็ม จี หลังการทดลองไม่แตกต่างจากก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ .05 ค่าคะแนนเฉลี่ยความวิตกกังวลจากแบบวัดความวิตกกังวลของซุง และค่าคะแนนเฉลี่ยความวิตกกังวลจากแบบวัดความวิตกกังวลของแฮมมิลตันหลังการทดลองลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3. กลุ่มทดลองซึ่งได้รับการฝึกผ่อนคลายกล้ามเนื้อมีระดับ อี เอ็ม จีและคะแนนเฉลี่ยความวิตกกังวลจาก แบบวัดความวิตกกังวลของแฮมมิลตันน้อยกว่ากลุ่มควบคุมซึ่งไม่ได้รับการฝึกผ่อนคลายกล้ามเนื้ออย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และมีคะแนนเฉลี่ยความวิตกกังวลจากแบบวัดความวิตกกังวลของซุงน้อยกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05