งานวิจัยนี้เป็นการทดสอบพฤติกรรมการรับแรงดัดของคานคอนกรีตเสริมเหล็กที่วางบนจุดรองรับธรรมดาจำนวน 6 คาน โดยเหล็กเสริมในแต่ละคานจะประกอบไปด้วย เหล็กเสริมธรรมดา ลวดเหล็กกล้าดึงเย็นชนิดผิวเรียบและชนิดผิวข้ออ้อยและมีการใช้เหล็กเสริมสองชนิดร่วมกัน พฤติกรรมที่สังเกตในการทดสอบ ได้แก่ความสัมพันธ์ระหว่างโมเมนต์ดัดและความโค้ง ระยะการโก่งตัวที่จุดกึ่งกลางช่วง และความกว้างรอยร้าวสูงสุด ลักษณะของรอยร้าวและรูปแบบการวิบัติ จากผลการทดสอบสามารถสรุปได้ว่าสำหรับคานที่เสริมด้วยลวดเหล็กทั้งหมดหรือบางส่วน สามารถใช้วิธีการความเครียดสอดคล้องร่วมกับสมการสมดุลของแรงในหน้าตัดเพื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างโมเมนต์ตัดและความโค้งและสามารถใช้ข้อมูลของความสัมพันธ์ระหว่างโมเมนต์ดัดและความโค้งร่วมกับการปรับปรุงวิธีโมเมนต์อินนิเชียประสิทธิผล เพื่อหาระยะการโก่งตัวภายหลังที่เหล็กเสริมเกิดการยืดคราก และในแง่ของการควบคุมความกว้างของรอยร้าวการใช้ลวดเหล็กผิวข้ออ้อยจะให้ผลดีกว่าเหล็กเสริมธรรมดา และลวดเหล็กผิวเรียบ ตามลำดับ สำหรับลักษณะการวิบัติเมื่อมีการใช้ปริมาณลวดเหล็กต่ำ ๆจะพบว่าภายหลังที่ลวดเหล็กมีค่าหน่วยแรงดึงมากกว่าจุดครากแล้วคานจะเกิดการวิบัติของเนื่องจากการขาดของลวดเหล็ก จากการวิเคราะห์จะสรุปได้ว่าการใช้ลวดเหล็กทดแทนเหล็กเสริมธรรมดาโดยที่มีพื้นที่หน้าตัดเหล็กเสริมเท่ากันจะให้ค่าโมเมนต์ดัดประลัยที่สูงกว่าแต่การจะนำค่าโมเมนต์ดัดเหล่านั้นมาใช้งานจำเป็นที่จะต้องพิจารณาถึงพิกัดสภาวะใช้งานที่ยอมได้ของโครงสร้างนั้น และการใช้ลวดเหล็กทดแทนเหล็กเสริมธรรมดาโดยให้มีกำลังรับโมเมนต์ดัดประลัยเท่ากัน ค่าโมเมนต์ดัดใช้งานของคานจะต่ำกว่าคานที่เสริมด้วยเหล็กธรรมดาและในเรื่องของดัชนีความเหนียวพบว่า คานที่เสริมด้วยลวดเหล็กจะมีค่าดัชนีความเหนียวที่ต่ำ ซึ่งไม่เหมาะสมสำหรับโครงสร้างที่ต้องการการกระจายซ้ำของโมเมนต์