ทำการสร้างห้องสมุดยีน 3 แบบ เพื่อค้นหาไมโครแซเทลไลต์ในหอยเป๋าฮื้อ~iHaliotis asinina~i ห้องสมุดแรกได้จากการตัดดีเอ็นเอของหอยเป๋าฮื้อด้วยเอนไซม์ตัดจำเพาะ ~iAlu~iI ห้องสมุดยีนแบบที่สองได้จากการทำดีเอ็นเอของหอยให้ขาดด้วยการvortex และ sonication ห้องสมุดยีนแบบที่สามได้จากการตัดดีเอ็นเอของหอยโดยใช้เอนไซม์ตัดจำเพาะรวมกันสามชนิดคือ ~iAlu~i I, ~iRsa~i I และ ~iHinc~i II เมื่อตรวจหาไมโครแซเทลไลต์ด้วยตัวตรวจสอบ (GT)(,15) พบว่าห้องสมุดยีนแบบที่สามให้โคลนที่ให้ผลบวกมากที่สุด (1.46%) ขณะที่ห้องสมุดยีนแบบแรก และแบบที่สองให้โคลนที่ให้ผลบวก 0.2% และ 0.43% ตามลำดับ จากการทำ dot blot hybridization พบว่าหอยเป๋าฮื้อมีไมโครแซเทลไลต์ชนิด (GT)(,n) มากกว่าไมโครแซเทลไลต์ชนิด (CT)(,n) เมื่อนำโคลนที่ให้ผลบวกมาหาลำดับนิวคลีโอไทด์พบว่ามีไมโครแซเทลไลต์ชนิด perfect, imperfect และcompound ในอัตราส่วนที่ใกล้เคียงกัน จากลำดับนิวคลีโอไทด์บริเวณไมโครแซเทลไลต์ 33ตำแหน่ง สามารถนำมาออกแบบไพร์เมอร์ได้ 10 คู่ เมื่อทดสอบความหลากหลายของไมโครแซเทลไลต์ทั้ง 10 ตำแหน่ง (Has1-10) จำนวนอัลลีลที่พบอยู่ในช่วง 3-26 อัลลีล และค่าเฮทเทอโรไซโกซิตี้ที่พบ (observed heterozygosity) มีค่าอยู่ในช่วง 0.27-0.85 ยีโนไทป์ของทั้ง 10 ตำแหน่งมีความเกี่ยวข้องกันอย่างสุ่ม (p>0.0031) นอกจากนี้พบว่าไพร์เมอร์ทั้ง 10 คู่นี้ไม่สามารถใช้เพิ่มปริมาณดีเอ็นเอในหอยเป๋าฮื้อ ~iH. ovina~i และ~iH. varia~i ความไวในการตรวจสอบจีโนไทป์ของหอยโดยวิธีพีซีอาร์โดยใช้ไพร์เมอร์ที่ติดฉลากด้วยสารรังสี ('32)P พบว่าสามารถใช้ตรวจสอบตัวอย่างหอยที่มีอายุ 2 สัปดาห์ได้และปริมาณดีเอ็นเอเพียง 50 พิโคกรัม สามารถใช้ตรวจสอบจีโนไทป์ของตัวอย่างหอยได้ ในการศึกษาความแปรผันทางพันธุกรรมของประชากรหอยเป๋าฮื้อ ~iH. asinina~i6 แหล่ง ซึ่งแบ่งเป็นจากธรรมชาติ 3 แหล่ง คือ หอยจากทะเลอันดามันซึ่งเก็บตัวอย่างจากบริเวณเกาะตะลิบง จังหวัดตรัง หอยจากอ่าวไทยซึ่งเก็บตัวอย่างจากบริเวณเกาะเสม็ดจังหวัดระยอง และจากประเทศกัมพูชา และตัวอย่างหอยจากโรงเพาะเลี้ยง 3 แห่ง ซึ่งมีพ่อแม่พันธุ์มาจากบริเวณเกาะเสม็ดจังหวัดระยอง จากประเทศกัมพูชา และจากประเทศฟิลิปปินส์โดยใช้ไมโครแซเทลไลต์ที่พัฒนาได้ 3 ตำแหน่ง คือ Has2, Has3 และ Has8ค่าเฉลี่ยของ effective number of alleles (n(,e)) และเฮทเทอโรไซโกซิตี้(~ih~i(,obs)=0.62) มีความหลากหลายทางพันธุกรรมที่สูงกว่าหอยจากทะเลอันดามัน(ตะลิบง n(,e)=5.10, ~ih~i(,obs)=0.58) ตัวอย่างหอยจากโรงเพาะเลี้ยงเกาะเสม็ด(n(,e))=6.16, ~ih~i(,obs)=0.82) และกัมพูชา (n(,e)=6.33, ~ih~i(,obs)=0.79)ยังคงมีความหลากหลายทางพันธุกรรมสูง ความถี่ของอัลลีลของกลุ่มประชากรทุกกลุ่มเป็นไปตามกฎของ Hardy-Weinberg (p>0.0027) ยกเว้นกลุ่มตัวอย่างธรรมชาติจากประเทศกัมพูชา(ที่ตำแหน่ง Has2 (p<0.0001) และ Has3 (p<0.0001)) และตัวอย่างจากประเทศฟิลิปปินส์(ที่ตำแหน่ง Has8 (p<0.0001)) เมื่อทำการวิเคราะห์ทางสถิติเพื่อดูโครงสร้างประชากรพบว่ากลุ่มตัวอย่างหอยจากอ่าวไทยไม่มีความแตกต่างกันทางพันธุกรรมอย่างมีนัยสำคัญ(p>0.0027) แต่กลุ่มตัวอย่างหอยจากอ่าวไทย ทะเลอันดามัน และจากฟิลิปปินส์มีความแตกต่างทางพันธุกรรมอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.0027) เมื่อศึกษา geographic heterogeneityและนำมาแสดงความสัมพันธ์ทางพันธุกรรมในเชิงแผนภูมิ โดยใช้วิธีของ Neighbor-joiningสามารถแบ่งกลุ่มหอยเป๋าฮื้อ ~iH. asinina~i ในการศึกษานี้ได้เป็น 3 กลุ่ม คือกลุ่ม (A) จากอ่าวไทย กลุ่ม (B) จากทะเลอันดามัน และกลุ่ม (C) จากประเทศฟิลิปปินส์