การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5ที่ได้รับการสอนกลวิธีในการปฏิสัมพันธ์ 2) เปรียบเทียบความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5ระหว่างกลุ่มที่ได้รับการสอนกลวิธีในการปฏิสัมพันธ์ และกลุ่มที่ได้รับการสอนปกติ 3) ศึกษาปริมาณการใช้กลวิธีในการปฏิสัมพันธ์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่ได้รับการสอนกลวิธีในการปฏิสัมพันธ์ 4)เปรียบเทียบปริมาณการใช้กลวิธีในการปฏิสัมพันธ์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ก่อนและหลังได้รับการสอนกลวิธีในการปฏิสัมพันธ์ ตัวอย่างประชากรในการวิจัย คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5โรงเรียนวัดทรงธรรมสมุทรปราการ ปีการศึกษา 2543 ซึ่งได้จากการสุ่มแบบเจาะจงมา 2 กลุ่มๆ ละ 30 คน โดยสุ่มให้นักเรียนกลุ่มหนึ่งเป็นกลุ่มทดลองที่ได้รับการสอนกลวิธีในการปฏิสัมพันธ์ และอีกกลุ่มหนึ่งเป็นกลุ่มควบคุมที่ได้รับการสอนปกติ ผู้วิจัยสอนนักเรียนทั้งสองกลุ่มด้วยตนเอง โดยใช้เวลาสอนทั้งสิ้น 6 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 2 คาบเครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง ได้แก่ แผนการสอนกลุ่มละ 12 แผนการสอนเครื่องมือที่ใช้ในการรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบสอบความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร จำนวน 2 ฉบับ ซึ่งเป็นแบบสอบคู่ขนาน และแบบสังเกตปริมาณการใช้กลวิธีในการปฏิสัมพันธ์ จำนวน 1 ฉบับที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น ผู้วิจัยทำการทดสอบความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารของนักเรียนทั้ง 2 กลุ่ม ก่อนการทดลองด้วยแบบสอบฉบับที่ 1และหลังการทดลองด้วยแบบสอบฉบับที่ 2 อีกทั้งประเมินความถี่ในการใช้กลวิธีในการปฏิสัมพันธ์ของกลุ่มทดลองก่อนและหลังการทดลอง ด้วยแบบสังเกตปริมาณการใช้กลวิธีในการปฏิสัมพันธ์แล้ววิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่ามัชฌิมเลขคณิต ค่าร้อยละของค่ามัชฌิมเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานความถี่ ค่าร้อยละ ค่าที และค่าไคสแควร์ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่ได้รับการสอนกลวิธีในการปฏิสัมพันธ์มีความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง และเมื่อพิจารณาความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารจากการทำกิจกรรมการสัมภาษณ์การเล่าเรื่องจากภาพ และการบรรยายภาพเพื่อหาความแตกต่างอยู่ในระดับดี ผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำ และต่ำกว่าเกณฑ์ขั้นต่ำ ตามลำดับ 2. นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่ได้รับการสอนกลวิธีในการปฏิสัมพันธ์มีความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารสูงกว่านักเรียนที่ได้รับการสอนปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่ได้รับการสอนกลวิธีในการปฏิสัมพันธ์มีปริมาณการใช้กลวิธีในการปฏิสัมพันธ์ทางสังคมมากกว่ากลวิธีปรับปฏิสัมพันธ์ 4. นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่ได้รับการสอนกลวิธีในการปฏิสัมพันธ์มีปริมาณการใช้กลวิธีในการปฏิสัมพันธ์ หลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05และเมื่อพิจารณาตามประเภทของการใช้กลวิธีในการปฏิสัมพันธ์พบว่า นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่ได้รับการสอนกลวิธีในการปฏิสัมพันธ์มีปริมาณการใช้กลวิธีปรับปฏิสัมพันธ์และการใช้กลวิธีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมหลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05