การวิจัยนี้ มีจุดมุ่งหมาย เพื่อวิเคราะห์หาแนวทางการอนุรักษ์ที่เหมาะสมกับอาคารบ้านพักอาศัยซึ่งได้รับอิทธิพลตะวันตก สร้างในช่วงรัชกาลที่ 5-7 โดยเลือกกรณีศึกษาเฉพาะบ้านซึ่งมีโครงสร้างไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร จำนวน 30 หลังโดยประมาณเป็นการวิเคราะห์ข้อมูลที่มีอยู่ และเอกสารที่เกี่ยวข้องและจากการสำรวจเพิ่มเติม โดยมุ่งเน้นที่จะเสนอแนวทางการอนุรักษ์และวิธีปฏิบัติที่เหมาะสมในการอนุรักษ์อาคาร ในเบื้องต้น จากการวิเคราะห์ปัญหา ในปัจจุบันนั้น บ้านพักอาศัยซึ่งเป็นกรณีศึกษาดังกล่าว ต้องเผชิญกับปัญหาโดยรวมในหลาย ๆ ประการทั้งจากการถูกรื้อถอนทำลาย ผลกระทบจากสภาพแวดล้อม การทำลายคุณค่าเดิมของอาคารเนื่องจากขาดความเข้าใจในการเลือกวิธีการอนุรักษ์ที่เหมาะสม เมื่อทำการประเมินคุณค่าอาคารกรณีศึกษา พบว่าบ้านเหล่านี้มีคุณค่าในหลาย ๆ ด้าน อันได้แก่ คุณค่าทางประวัติศาสตร์ คุณค่าทางสุนทรียภาพคุณค่าทางด้านสถาปัตยกรรมคุณค่าทางสังคมและคุณค่าเนื่องจากประโยชน์ใช้สอยและจากผลการประเมินคุณค่ามีบ้านอยู่บางหลังที่ควรค่าแก่การขึ้นทะเบียนโบราณสถาน แต่ก็จัดได้ว่าเป็นส่วนน้อยเมื่อเทียบกับจำนวนทั้งหมดของอาคารที่มีอยู่ในปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม จากผลสรุปการวิจัย มีข้อเสนอแนะว่า บ้านแต่ละหลังที่อยู่ในขอบเขตของอาคารที่ทำการศึกษานั้น ควรได้รับการอนุรักษ์ที่เหมาะสมโดยการกำหนดแนวความคิดในการอนุรักษ์นั้นมีเกณฑ์สำคัญที่ควรพิจารณาอันได้แก่คุณค่าที่ประเมินได้ ศักยภาพในการอนุรักษ์ของอาคารแต่ละหลัง และวัตถุประสงค์ในการอนุรักษ์แนวความคิดที่ได้นี้จะใช้เป็นกรอบในการออกแบบขั้นตอนในการอนุรักษ์อาคารต่อไป สำหรับภาครัฐและเอกชน ควรมีการส่งเสริมให้มีมาตรการสร้างแรงจูงใจในการอนุรักษ์ทั้งด้านกฎหมายและการลงทุน เพื่อให้เจ้าของอาคารมีทางเลือกมากขึ้นที่จะอนุรักษ์บ้านไว้ หรือฟื้นฟูให้มีชีวิตใหม่ ปรับการใช้สอยให้สอดคล้องกับสภาพแวดล้อมในปัจจุบันก่อนที่บ้านพักอาศัยที่มีคุณค่าเหล่านี้จะทยอยหายไปจากกรุงเทพมหานครจนหมดสิ้น