วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษานาฎยศิลป์ไทยร่วมสมัย ซึ่งเป็นการแสดงนาฎยศิลป์ที่สร้างสรรค์ขึ้นโดยการผสมผสานท่าการเคลื่อนไหวแบบนาฎยศิลป์ไทยเข้ากับนาฏยศิลป์สกุลอื่นๆ ตามกระบวนการการประดิษฐ์ท่าเต้นโดยไม่ได้จำกัดความเฉพาะการเคลื่อนไหว ทักษะการเต้นเท่านั้น แต่ยังเกี่ยวข้องกับกระบวนการลำดับความคิด การสร้างสรรค์ องค์ประกอบในการแสดงและผู้สร้างสรรค์ชุดการแสดงนั้นๆ ด้วย การศึกษาเน้นถึงพัฒนาการของนาฎยศิลป์ไทยร่วมสมัย ตั้งแต่แรกเริ่มถึงปี 2542 รวมทั้งศึกษาถึงรูปแบบ และวิธีการสร้างสรรค์ของนาฎยศิลป์ไทยร่วมสมัยที่ปรากฎอยู่ในปัจจุบัน ผลของการวิจัยพบว่าพัฒนาการของรูปแบบการแสดงนาฎยศิลป์ไทยร่วมสมัยสามารถแบ่งออกได้เป็นหลายแบบได้แก่ การประยุกต์รูปแบบการแสดงนาฎยศิลป์ไทยตามอิทธิพลของการแสดงบัลเล่ต์ การผสมผสานท่านาฎยศิลป์ไทยในการแสดงบัลเล่ต์ระบำเรื่องที่ใช้นาฎยศิลป์ไทยแนวประยุกต์ การผสมผสานท่านาฎยศิลป์ไทยในการแสดงการเต้นแจ๊ส การผสมผสานนาฎยศิลป์ไทยในการแสดงนาฎยศิลป์ร่วมสมัย โดยเสนอแนวความคิดเกี่ยวกับคติไทย วิถีชีวิต และวัฒนธรรมไทยเป็นหลัก การผสมผสานนาฎยศิลป์ไทยเข้ากับทักษะการเต้นของนาฎยศิลป์ร่วมสมัย ซึ่งแต่ละแบบมีพัฒนาการเฉพาะตน ในช่วงเวลาหนึ่งอาจซ้ำซ้อนกับแบบอื่นๆ และในบางครั้งอาจมีอิทธิพลต่อกัน สาเหตุในการสร้างสรรค์ท่าการเคลื่อนไหวในนาฎยศิลป์ไทยร่วมสมัย ได้แก่แรงบันดาลใจที่ศิลปินต้องการสร้างสรรค์งานใหม่ขึ้นด้วยตนเอง สร้างสรรค์ขึ้นตามนโยบายขององค์กรวัฒนธรรมระดับประเทศ จากระบบหลักสูตรนาฎยศิลป์ในสถาบันอุดมศึกษา ความต้องการที่จะทำให้คนรุ่นใหม่สนใจศิลปะวัฒนธรรมดั้งเดิม และความต้องการทางธุรกิจ ทั้งหมดเป็นแรงผลักดันจากสังคมที่ทำให้เกิดนาฎยศิลป์ไทยร่วมสมัย ตราบใดที่ระบบของการคิดค้นยังเปิดกว้างให้กับการสร้างสรรค์ทักษะใหม่ๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของนาฎยศิลปินร่วมสมัยแต่ละคนเช่นนี้นาฎยศิลป์ไทยร่วมสมัยก็จะมีพื้นฐานที่ชัดเจนและมีภาพลักษณ์ที่เปิดกว้างเช่นเดียวกับความเป็นไปได้ของนาฎยศิลป์สกุลอื่นๆ ในปัจจุบัน