โปรตีนแอลเลอเจนซึ่งอยู่ในน้ำยางธรรมชาติมีผลทำให้คนที่ใช้ผลิตภัณฑ์ยางธรรมชาติเกิดอาการแพ้ประเภท 1 ซึ่งมีอันตรายถึงชีวิตได้ในคนประเภทภูมิไวเกิน ดังนั้นวัตถุประสงค์ของการวิจัยนี้เพื่อพัฒนายางธรรมชาติโปรตีนแอลเลอเจนต่ำ โดยการใช้เอนไซม์ร่วมกับพลังงานไมโครเวฟในการลดปริมาณโปรตีนและติดตามผลโดยวัดปริมาณไนโตรเจนที่ลดลง โดยมีสมมุติฐานว่าพลังงานไมโครเวฟซึ่งเป็นสนามแม่เหล็กไฟฟ้าความถี่สูง (2450 MHz) ทำให้โมเลกุลที่มีขั้วในน้ำยางหมุนตัวตามการสลับขั้วสนามแม่เหล็กไฟฟ้าเกิดความร้อนอย่างรวดเร็วและทั่วถึงทำให้อนุภาคยางและโปรตีนที่เกาะอยู่เกิดโครงสร้างคลี่ขยายออก เมื่อเติมเอนไซม์โปรตีเอสทำให้เอนไซม์ทำงานได้รวดเร็วและมีประสิทธิภาพมากขึ้น ดังนั้นจึงคาดว่าจะได้ยางโปรตีนต่ำในเวลาสั้น ผลการวิจัยพบว่าเมื่อใช้พลังงานไมโครเวฟและปาเปน สามารถลดโปรตีนในน้ำยางวัดจากปริมาณไนโตรเจนทั้งหมดลงถึง 80%ของปริมาณไนโตรเจนตั้งต้นภายใน 10 นาที แต่เมื่อขยายส่วนปริมาตรน้ำยางเริ่มต้นเป็น 5 ลิตรโดยกระบวนการเดียวกันได้ยางโปรตีนต่ำ (DPNR) ปริมาณไนโตรเจน 0.18 กรัม % ลดลง 60 % จากค่าตั้งต้นและปริมาณสิ่งระเหยลดลงเหลือ 0.18 % เท่ากันแต่ปริมาณเถ้า (0.31 %), สิ่งสกปรก (0.03%) และดัชนีสี (3.6) เพิ่มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเทียบกับยางควบคุมแสดงว่าโปรตีนและลิปิดในยางดิบลดลงอย่างมีนัยสำคัญ ค่าความอ่อนตัวเริ่มต้น (Po =27) และดัชนีความอ่อนตัว (PRI=63%) ต่ำกว่ามาตรฐานของยางแท่ง STR5L (Po=35, PRI=65)ในขณะที่ค่าความหนืดมูนี่ (58) ไม่แตกต่างจากเดิมแสดงว่าต้องเพิ่มแอนติ-ออกซิแดนส์ในการผลิตเป็นผลิตภัณฑ์ยางที่ต้องการความทนทาน เมื่อสกัดโปรตีนที่ละลายน้ำได้จากDPNR พบว่าปริมาณโปรตีนที่ละลายน้ำได้ (143 ไมโครกรัมต่อกรัม) ต่ำกว่ายางควบคุม (414 ไมโครกรัมต่อกรัม) และยาง STR5L (640 ไมโครกรัมต่อกรัม) อย่างมีนัยสำคัญ ปริมาณโปรตีนที่ละลายน้ำได้ใน DPNR ต่ำกว่าในน้ำยางข้น 60 %(1120 ไมโครกรัมต่อกรัม) และตัวอย่างถุงมือยาง เมื่อนำโปรตีนที่ละลายน้ำได้มาแยกขนาดโมเลกุลโดยวิธี SDS-PAGE ไม่พบแถบโปรตีนในช่วงขนาดโมเลกุล14-30 กิโลดาลตัน จากการใช้วิธีเอนไซม์อัลเลอโกซอบเบนท์ (EAST)ไม่พบโปรตีนแอนติเจนในยาง DPNR เมื่อ่ให้ทำปฏิกิริยากับ IgE จากตัวอย่างซีรั่ม 41 ตัวอย่างที่จำเพาะกับโปรตีนในน้ำยางข้น 60% เมื่อใช้วิธีสกิดผิวหนัง(Skin prick test, SPT) เปรียบเทียบผื่นบนผิวหนังในผู้แพ้ยาง 1 คนไม่พบผื่นแพ้โปรตีนแอลเลอเจนจากโปรตีนที่ละลายน้ำได้ของยาง DPNR ในขณะที่ได้พบผื่นแพ้โปรตีนแอลเลอเจนจากโปรตีนที่ละลายน้ำได้ของยางควบคุมและถุงมือยาง จากการศึกษาความชุกของโอกาสการแพ้ยางในประชากรคนไทยโดยวิธี EAST ในกลุ่มตัวอย่าง 3 กลุ่ม กลุ่มละ 100 คน แบ่งเป็นกลุ่ม 1 : คนทั่วไปไม่มีประวัติเป็นโรคภูมิแพ้ กลุ่ม 2 : คนทั่วไปที่มีประวัติเป็นโรคภูมิแพ้และกลุ่ม 3 : บุคลากรที่ทำงานในโรงพยาบาลพบว่ามีตัวอย่างซีรั่ม 13.7% ที่มี IgEจำเพาะต่อโปรตีนในน้ำยางโดยแสดงผลบวกต่อโปรตีนแอลเลอเจนมาตรฐานจากน้ำยางข้น 60% (41/300 ตัวอย่าง) แบ่งเป็นกลุ่ม 1 : 3% (3/100 ตัวอย่าง)กลุ่ม 2 : 8% (8/100 ตัวอย่าง) และกลุ่ม 3 : 30% (30/100 ตัวอย่าง)ซึ่งใกล้เคียงกับรายงานในประเทศอื่น ๆ สำหรับคนปกติแต่สูงกว่ารายงานอื่นในกลุ่มบุคลากรที่ทำงานในโรงพยาบาล (กลุ่ม 3) ผลสรุปจากงานวิจัยนี้คือ พลังงานไมโครเวฟช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานของปาเปนในการลดปริมาณโปรตีนในน้ำยางธรรมชาติโดยสามารถลดปริมาณโปรตีนที่ละลายน้ำได้ในช่วงขนาดโมเลกุล14-30 กิโลดาลตันซึ่งเป็นโปรตีนแอลเลอเจนทำให้ได้ยางโปรตีนแอลเลอเจนต่ำที่ปลอดภัยสำหรับกลุ่มผู้ป่วยภูมิแพ้และกลุ่มบุคคลากรที่ทำงานในโรงพยาบาลที่ใช้ผลิตภัณฑ์จากยางธรรมชาติ