วิทยานิพนธ์นี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อที่จะวิเคราะห์วาทะในการอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐบาลของนายชวนหลีกภัย กรณี ส.ป.ก.4-01 ในการวิจัยครั้งนี้ ผู้วิจัยได้รวบรวมเอกสารรายงานการประชุมสามัญประจำปีของวันที่ 17-19 พฤษภาคม 2538 และจากหนังสือพิมพ์ โดยตั้งปัญหานำวิจัยไว้ 2 หัวข้อคือ 1. บริบทของวาระ (Rhetoric Situation) ในการอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐบาลของนายชวน หลีกภัย กรณี ส.ป.ก.4-01 เป็นอย่างไร 2. โครงสร้างการแสดงเหตุผลของวาทะในการอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐบาลของนายชวน หลีกภัย กรณี ส.ป.ก.4-01 มีลักษณะอย่างไร ผลการวิจัยเป็นดังนี้ 1. Exigence ในการขอเปิดการอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐบาล กรณี ส.ป.ก.4-01นั้น เกิดขึ้นเนื่องจากการนำเสนอข่าวของหนังสือพิมพ์ที่เกี่ยวกับการมอบเอกสารสิทธิ ส.ป.ก.4-01ให้กับผู้ที่ร่ำรวย ข่าวนี้ได้สร้างกระแสให้กลุ่มประชาชน สมัชชาต่างๆ ชุมนุมประท้วงเพื่อเรียกร้องสิทธิอันชอบธรรม ซึ่งสิ่งเหล่านี้นำไปสู่การยื่นญัตติให้เปิดการอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐบาลของฝ่ายค้าน เพื่อตรวจสอบการทำงานของรัฐบาล และให้รัฐบาลได้ชี้แจงต่อสิ่งที่เกิดขึ้น 2. Audience แบ่งเป็น 2 กลุ่มคือ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของฝ่ายรัฐบาลฝ่ายค้าน และประชาชนทุกสาขาอาชีพ 3. Constraints แต่ว่าก่อนที่มีการอภิปราย ฝ่ายรัฐบาลมีข้อจำกัด คือประชาชนเริ่มขาดความเชื่อถือและมีความขัดแย้งกันเองในรัฐบาล 4. Speaker คือฝ่ายค้าน และฝ่ายรัฐบาล โดยทำหน้าที่เสนอข้อมูล และเหตุผลในการสนับสนุนการอภิปรายของตนเอง 5. Speech วิเคราะห์วาทะโดยใช้โครงสร้างการแสดงเหตุผลของ สตีเฟ่นทุลมิน จากการวิจัย การแสดงเหตุผลของฝ่ายค้าน ข้อสนับสนุนเป็นการยกขึ้นมาอย่างลอยๆ เช่น ผิดกฎหมายปฏิรูปที่ดิน แต่มิได้อธิบายว่าเป็นกฎหมายที่ดิน มาตราใดมีใจความสำคัญใดที่จะพอนำมาอ้างอิงได้ เช่นเดียวกับฝ่ายรัฐบาล กรณีของการอ้างว่าคนภูเก็ตจน แต่ไม่มีอะไรมายืนยันว่า คนภูเก็ตยากจนจริงๆ และหลักฐานที่ใช้ในการอภิปรายในครั้งนี้ ส่วนใหญ่จะเป็นข้อกฎหมายที่นำมาหักล้างกัน ในอภิปรายเพื่อให้เห็นถึงความน่าเชื่อถือว่าได้ปฏิบัตินโยบายตามหลักกฎหมายรัฐธรรมนูญไทยอย่างถูกต้อง