ซูโครสเป็นรูปแบบของสารคาร์บอนที่พืชใช้ส่งผ่านไปยังส่วนต่างๆ และมีความสำคัญต่อผลิตผลของพืช ซูโครสสามารถขนส่งผ่านเยื่อเซลล์ไปยังส่วนต่างๆ ของพืชเพื่อการเจริญเติบโต การพัฒนา และการสะสมอาหารโดยอาศัยโปรตีนส่งผ่าน ในมันสำปะหลังซูโครสสะสมที่รากในรูปของแป้ง ได้ทำการศึกษาการขนส่งซูโครสในมันสำปะหลังโดยวิธี uptake ของใบและรากของมันสำปะหลังมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 12 mm บ่มในสารละลายที่มี ('14)C-sucroseหลังจากนั้นนำไปวัดค่าปริมาณรังสี พบว่าการ uptake ของซูโครสแปรผันโดยตรงกับเวลาในการบ่ม และมีลักษณะกราฟเป็นแบบ Michaelis-Menten มีค่า K(,m) = 1.13 mM, V(,max) =3.7 nmol/hr/cm('2) ในใบ และในรากมีค่า K(,m) = 20 mM, V(,max) = 0.018nmol/hr/cm('2) สรุปได้ว่าการขนส่งซูโครสในมันสำปะหลังมีโปรตีนตัวกลาง การ uptakeของซูโครสถูกยับยั้งด้วย N-ethylmaleimide (NEM), p-chloromercuribenzensulfonicacid (PCMBS) และ iodoacetic acid (IAA) แสดงว่าโปรตีนตัวกลางมีหมู่ไธออลเป็นองค์ประกอบ พบว่าการ uptake ในใบถูกยับยั้งอย่างสมบูรณ์ด้วย protonophore,dinitrophenol (DNP) และ carbonylcyanide m-chlorophenylhydrazone (CCCP)และถูกยับยั้งด้วยตัวยับยั้งเมแทบอลิซึม เช่น วานาเดท (vanadate), อิริโทรซิน B(erythrosin B) และไซยาไนด์ แสดงว่าการ uptake เกี่ยวข้องกับการขนส่งโปรตอน และเป็นกระบวนการที่ใช้พลังงาน มันสำปะหลังเป็นพืชที่มีสารประกอบไซยาไนด์ในทุกเนื้อเยื่อ (ยกเว้นเมล็ด) ในรูปของ cyanogenic glucosides โดยชนิดที่พบมากที่สุด คือ ลินามารินซึ่งมีประมาณ 90%และโลทัวสตราลิน ประมาณ 10% ลินามารินถูกสังเคราะห์ขึ้นที่ใบ ได้ทำการศึกษาผลกระทบของไซนาโนเจนิกกลูโคไซด์ต่อการขนส่งซูโครสในใบ พบว่าในขณะที่มีลินามารินอยู่ด้วย การขนส่งซูโครสลดลงโดยมีค่า I(,50) ที่ความเข้มข้นของลินามารินเป็น 0.1 mM แต่ในเนื้อเยื่อของรากพบว่าลินามารินมีผลกระตุ้นการขนส่งซูโครส จากการเตรียมเยื่อหุ้มเซลล์ของใบมันสำปะหลัง โดยวิธี aqueous two-phase systemซึ่งประกอบด้วย Dextran T500 และ PEG 3350 ได้เยื่อหุ้มเซลล์ในรูป vesicles ซึ่งสามารถuptake ('14)C-sucrose ในปริมาณแปรผันโดยตรงกับเวลา เมื่อนำมาแยกโปรตีนที่จับกับซูโครสได้โดยใช้ sucrose-affinity column พบว่าโปรตีนขนส่งซูโครสมีน้ำหนักโมเลกุล62 กิโลดาลตันใน SDS-PAGE