การวิจัยในครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึง "ปัจจัยที่เป็นแรงผลักดันให้นักศึกษาในระดับปริญญาตรีฆ่าตัวตาย : ศึกษากรณีนิสิต นักศึกษาในมหาวิทยาลัยในเขตกรุงเทพมหานคร" โดยใช้ระเบียบวิจัยทางมานุษยวิทยาหลายรูปแบบเพื่อเก็บรวบรวมข้อมูลเช่นการสังเกตแบบมีส่วนร่วม การสัมภาษณ์แบบเจาะลึก รวมทั้งการใช้เทคนิคของการจดบันทึก เป็นต้น โดยการศึกษาจากกลุ่มตัวอย่าง บุคคลที่เกี่ยวข้องกับนิสิตนักศึกษาที่ฆ่าตัวตาย 7 ราย โดยนำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์เพื่อพิสูจน์สมมติฐานที่ตั้งไว้ ผลการวิจัยเกี่ยวกับปัจจัยที่เป็นแรงผลักดันให้นักศึกษาในระดับปริญญาตรีฆ่าตัวตาย : ศึกษากรณีนิสิต นักศึกษาในมหาวิทยาลัยในเขตกรุงเทพมหานคร สามารถสรุปได้ว่านักศึกษาที่ฆ่าตัวตายมีอายุโดยเฉลี่ยขณะเสียชีวิตเฉลี่ย 21.5 ปี ส่วนใหญ่เรียนในมหาวิทยาลัยเอกชน และเป็นนักศึกษาที่มีภูมิลำเนาต่างจังหวัดมากที่สุด ส่วนใหญ่มีปัญหาด้านการเรียน และเรียนทางด้านสังคมศาสตร์มากกว่าด้านวิทยาศาสตร์ ด้านเศรษฐกิจพบว่านักศึกษาส่วนใหญ่ไม่มีปัญหาทางด้านเศรษฐกิจ ด้านครอบครัวพบว่านักศึกษาส่วนใหญ่มีปัญหาด้านครอบครัว ด้านสุขภาพพบว่านักศึกษาที่ฆ่าตัวตายไม่มีปัญหาด้านสุขภาพ ด้านโรคซึมเศร้าพบว่านักศึกษาที่ฆ่าตัวตายมีปัญหาโรคซึมเศร้า ด้านความรักพบว่าส่วนใหญ่มีปัญหาด้านความรัก ด้านการเลียนแบบพบว่ามีการเลียนแบบวิธีการฆ่าตัวตายโดยกระโดดจากที่สูงรองลงมาเป็นผูกคอตาย และยังพบว่าข้อมูลด้านสื่อมีผลต่อการฆ่าตัวตายของนิสิตนักศึกษา ปัจจัยที่เป็นแรงผลักดันให้นิสิต นักศึกษาฆ่าตัวตาย พบว่า ปัจจัยด้านการเรียนปัจจัยด้านครอบครัว ปัจจัยด้านความรัก ปัจจัยด้านโรคซึมเศร้า ปัจจัยด้านการเลียนแบบและปัจจัยด้านสื่อ ล้วนเป็นแรงผลักดันให้นิสิต นักศึกษาฆ่าตัวตาย ส่วนปัจจัยด้านเศรษฐกิจและปัจจัยด้านสุขภาพไม่ใช่แรงผลักดันให้นิสิต นักศึกษาฆ่าตัวตาย มีหลายรายที่การฆ่าตัวตายเกิดจากแรงผลักพันหลายอย่างประกอบกัน จนกระทั่งหาทางออกไม่ได้เมื่อถึงทางตันก็ตัดสินใจหาทางออกโดยการฆ่าตัวตาย