การวิจัยเรื่อง การศึกษาพฤติกรรมการสื่อสารเพื่อลดความขัดแย้งของคู่สมรสมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับประสิทธิภาพในการสื่อสาร พฤติกรรมการสื่อสารเพื่อลดความขัดแย้ง และระดับความพึงพอใจในชีวิตสมรสของคู่สมรสในกรุงเทพมหานคร ตลอดจนสำรวจความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะประชากรกับระดับประสิทธิภาพในการสื่อสาร การจัดการกับความขัดแย้ง และระดับความพึงพอใจในชีวิตสมรส ตามลำดับ โดยใช้รูปแบบการวิจัยเชิงสำรวจ ซึ่งแบบสอบถามเป็นเครื่องมือหลักในการเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างที่เป็นคู่สมรสคู่เดียวกัน จำนวน 150 คู่ และเก็บข้อมูลเพิ่มเติมด้วยการสัมภาษณ์แบบเจาะลึกกับคู่สมรสจำนวน 15 คู่ ผลการวิจัย พบว่า 1. กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีระดับประสิทธิภาพในการสื่อสารสูง 2. ปัจจัยที่มีผลต่อระดับประสิทธิภาพในการสื่อสารของคู่สมรส คือ ระยะเวลาสมรสและ ระดับการศึกษา ส่วนปัจจัยที่ไม่มีผลต่อระดับประสิทธิภาพในการสื่อสาร คือ อาชีพและจำนวนบุตร 3. พฤติกรรมการสื่อสารเพื่อลดความขัดแย้งของกลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ การพูดคุยกันอย่างเปิดเผย 4. ปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมการสื่อสารเพื่อลดความขัดแย้งของคู่สมรส ได้แก่ระยะเวลาสมรส อาชีพ และจำนวนบุตร ส่วนปัจจัยที่ไม่มีผลต่อพฤติกรรมการสื่อสารเพื่อลดความขัดแย้งของคู่สมรส คือ ระดับการศึกษา 5. กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีระดับความพึงพอใจในชีวิตสมรสสูง 6. ปัจจัยที่มีผลต่อระดับความพึงพอใจในชีวิตสมรส ได้แก่ ระยะเวลาสมรส ระดับการศึกษา และจำนวนบุตร ส่วนปัจจัยที่ไม่มีผลต่อระดับความพึงพอใจในชีวิตสมรส คือ อาชีพ