โทรเวชกรรม (TELEMEDICINE) ได้แก่ การให้บริการทางการแพทย์แก่ผู้ป่วย หรือผู้รับบริการ ในพื้นที่ ๆ ห่างไกล (REMOTE AREA) ซึ่งกระทำได้ โดยอาศัยสื่อทางเทคโนโลยีโทรคมนาคม ซึ่งแตกต่างจากการรักษาโดยปกติในปัจจุบันที่เป็นแบบเผชิญหน้า (FACE-TO-FACE RELATIONSHIP) เนื่องจากโทรเวชกรรมเป็นเรื่องใหม่มากในประเทศไทย วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงมุ่งศึกษาในแนวกว้างและริเริ่ม (PIONEER STUDY) เพื่อให้เกิดความรู้ความเข้าใจโทรเวชกรรมและเพื่อให้ทราบถึงกรอบและขอบเขตทางกฎหมาย รวมทั้งปัญหาทางกฎหมายที่เกี่ยวข้องและศึกษากฎหมายโทรเวชกรรมของต่างประเทศเพื่อเป็นแนวทางการพัฒนากฎหมายไทยและการมีกฎหมายโทรเวชกรรมของไทย จากการศึกษาพบว่า มีปัญหาหลายประการที่กฎหมายปัจจุบันไม่อาจตามทันความก้าวหน้าทางโทรเวชกรรม จึงไม่อาจบังคับกับโทรเวชกรรมได้ทั้งหมดเช่น การไม่สามารถควบคุมดูแลสิทธิหน้าที่แพทย์และผู้ป่วยได้เต็มที่ โดยเฉพาะการให้บริการโทรเวชกรรมข้ามแดน หรือข้ามชาติ ปัญหาการบังคับใช้กฎหมายเครื่องมือแพทย์กับเครื่องมือ หรือซอฟท์แวร์ทางโทรเวชกรรม การขาดมาตรฐานการดูแลรักษา (STANDARD OF CARE) และมาตรฐานด้านทักษะ (STANDARD OFSKILL) ของแพทย์ ซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญในการพิจารณาความรับผิดของแพทย์การไม่ครอบคลุมของกฎหมายวิชาชีพการให้บริการโทรเวชกรรมทั้งหมด ข้อพิจารณาทางกฎหมายเรื่องการรักษาความลับในข้อมูลของผู้ป่วยทางโทรเวชกรรม ข้อสรุปจากการศึกษาพบว่า โทรเวชกรรมเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งต่อสังคม แต่รัฐควรมีมาตราการทางกฎหมายเพื่อควบคุมการให้บริการโทรเวชกรรม เช่น การมีกฎหมายโทรเวชกรรม ควบคุมการประกอบวิชาชีพโทรเวชกรรมโดยเฉพาะ เนื้อหาของกฎหมายควรครอบคลุมถึงการคุ้มครองสิทธิของผู้ป่วยและการให้ความยินยอม (INFORMEDCONSENT) การรักษาความลับของข้อมูล (CONFIDENTIALITY) การควบคุมมาตรฐานในรูปของการขึ้นทะเบียนและได้รับใบอนุญาต (TELEMEDICINE LICENSE)โดยกำหนดให้แพทยสภามีอำนาจหน้าที่ในการควบคุมการประกอบอาชีพโทรเวชกรรม