~uวัตถุประสงค์~u เพื่อศึกษาถึงความสัมพันธ์ของระดับซีรั่มโทรโปนินที ซึ่งจัดเป็นตัววัดชี้ปริมาณการตายของกล้ามเนื้อหัวใจที่มีความไวสูง กับความแปรปรวนของส่วนคิวที, ความแปรปรวนของส่วนคิวทีที่ได้รับการแก้ไขแล้ว, และอัตราส่วนความแปรปรวนของส่วนคิวที ซึ่งเป็นตัวชี้วัดโอกาสที่จะเกิดภาวะเวนทริเคิลเต้นผิดจังหวะในผู้ป่วยที่มีภาวะเจ็บเค้นหน้าอกแบบแปรผันที่ได้รับการรักษาในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ~uวิธีดำเนินการ~u ได้ทำการศึกษาแบบไปข้างหน้าในผู้ป่วยที่มีภาวะเจ็บเค้นหน้าอกแบบแปรผันจำนวน 25 ราย (อายุเฉลี่ย 57.24 +/- 13.80 ปี, เป็นชาย 12 คนและหญิง 13 คน) โดยที่ผู้ป่วยทุกรายจะได้รับการตรวจวัดความแปรปรวนของส่วนคิวที,ความแปรปรวนของส่วนคิวทีที่ได้รับการแก้ไขแล้ว, และอัตราส่วนความแปรปรวนของส่วนคิวทีได้จากการตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจปกติทันทีที่ได้รับการวินิจฉัยว่ามีภาวะเจ็บเค้นหน้าอกแบบแปรผัน และเมื่อครบเวลา 48 ชั่วโมง ภายหลังจากการเจ็บหน้าอกครั้งสุดท้ายอีกครั้งหนึ่ง พร้อมๆ กับได้รับการเจาะเลือดเพื่อส่งตรวจซีรั่มโทรโปนินทีในเวลาเดียวกัน ~uผลการศึกษา~u พบว่าระดับซีรั่มโทรโปนินทีไม่มีความสัมพันธ์กับความแปรปรวนของส่วนคิวทีในทุกช่วงเวลาของการศึกษา (~ir~i('2)= 0.025, ~ip~i = 0.450 ที่แรกรับ

~ir~i('2)= 0.157, ~ip~i = 0.050 ที่ 48 ชั่วโมงภายหลังการเจ็บหน้าอกครั้งสุดท้าย

และ ~ir~i('2) = 0.086, ~ip~i= 0.095 ที่ทุกช่วงเวลา) แต่พบว่ามีความสัมพันธ์กับความแปรปรวนของส่วนคิวทีที่ได้รับการแก้ไขแล้ว (~ir~i('2)= 0.165, ~ip~i= 0.044 ที่แรกรับ

~ir~i('2) = 0.292, ~ip~i = 0.005 ที่ 48 ชั่วโมงภายหลังการเจ็บหน้าอกครั้งสุดท้าย

และ ~ir~i('2) = 0.188, ~ip~i = 0.002 ที่ทุกช่วงเวลา) และอัตราส่วนความแปรปรวนของส่วนคิวที (~ir~i = 0.392, ~ip~i = 0.001 ที่แรกรับ

~ir~i('2) = 0.403,~ip~i = 0.001 ที่ 48 ชั่วโมงภายหลังการเจ็บหน้าอกครั้งสุดท้าย

และ ~ir~i('2)= 0.354, ~ip~i < 0.001 ที่ทุกช่วงเวลา) ~uสรุป~u เนื่องจากความแปรปรวนของส่วนคิวทีที่ได้รับการแก้ไขแล้ว และอัตราส่วนความแปรปรวนของส่วนคิวทีมีความสัมพันธ์ทางสถิติกับระดับซีรั่มโทรโปนินทีโดยมีระดับความแม่นยำที่ไม่สูงมากนัก ดังนั้นเราจึงอาจจะใช้เป็นตัวชี้วัดของปริมาณกล้ามเนื้อหัวใจตายในผู้ป่วยที่มีภาวะเจ็บเค้นหน้าอกแบบแปรผันได้อย่างคร่าวๆ