วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้เพื่อเตรียมไดอะซีแพมโซลิดลิปิดนาโนพาทิเคิล และศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อลักษณะทางเคมีกายภาพ เพื่อใช้เป็นแนวทางในการนำไปใช้เป็นยาฉีดการเตรียมโซลิดลิปิดนาโนพาทิเคิลโดยวิธีไฮโมจีไนเซชันอุณหภูมิสูง ประกอบด้วย 2 ขั้นตอนได้แก่ การทำให้เกิดอิมัลชันด้วยเครื่องปั่นผสมความเร็วสูง และการลดขนาดอนุภาคด้วยเครื่องปั่นผสมความดันสูง โดยใช้สารเพิ่มความคงตัวคือ พอลอกซาเมอร์ 188, พอลอกซาเมอร์407, ฟอสโฟไลปอน 80, เอปิคูลอน 200, ทวีน 20, ทวีน 80 จากการศึกษาพบว่า ชนิด และความเข้มข้นของสารเพิ่มความคงตัว คือปัจจัยสำคัญในการเตรียมโซลิดลิปิดนาโนพาทิเคิลพอลอกซาเมอร์ 188, พอลอกซาเมอร์ 407 และทวีน 20 ให้ความคงตัวไม่เพียงพอหลังจากการทำให้ไร้เชื้อโดยใช้หม้อนึ่งอัดไอน้ำ ฟอสโฟไลปอน 80 และ เอปิคูลอน 200 ไม่สามารถทำให้ตำรับคงตัว ตำรับที่ใช้ทวีน 80 สามารถเตรียมโซลิดลิปิดนาโนพาทิเคิลที่คงตัว หลังจากการทำให้ไร้เชื้อโดยใช้หม้อนึ่งอัดไอน้ำ เนื่องจากผลของสเทอริก โดยตำรับที่ใช้กลีเซอรอลบีฮีเนท 5 เปอร์เซ็นต์ และทวีน 80 ในความเข้มข้น 4% เปอร์เซ็นต์ให้ขนาดอนุภาคที่เล็กที่สุด จากการวัดด้วยเครื่องโฟตอนคอร์รีเลชัน สเปกโทรสโกปี โดยขนาดอนุภาคเฉลี่ยก่อน และหลังการไร้เชื้อโดยใช้หม้อนึ่งอัดไอน้ำมีค่า 118.4 และ 122.0นาโนเมตร ตามลำดับ ซึ่งไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ จากข้อมูลพบว่าขนาดอนุภาคของไดอะดซีแพมโซลิดลิปิดนาโนพาทิเคิลในความเข้มข้น 0.1-0.9 เปอร์เซ็นต์มีขนาดใหญ่กว่าขนาดอนุภาคของโซลิดลิปิดนาโนพาทิเคิลที่ไม่มียา ทั้งก่อนและหลังการทำให้ไร้เชื้อโดยใช้หม้อนึ่งอัดไอน้ำ การวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบสองทางพบว่า ปริมาณของไมโครพาทิเคิลขึ้นอยู่กับความดันของเครื่องปั่นผสมความดันสูง สามารถเตรียมไดอะซีแพมโซลิดลิปิดนาโนพาทิเคิล ที่มีการกระจายอนุภาคแคบ โดยใช้ความดัน 20,000 ปอนด์ต่อตารางนิ้ว จำนวน 5 รอบ ไดอะซีแพมโซลิดลิปิดนาโนพาทิเคิลสามารถควบคุมการปลดปล่อยตัวยาได้นานกว่า 60 ชั่วโมง กลไกการปลดปล่อยเป็นไปตามสมการฮิกูชิ จากการตรวจสอบโดยเทคนิคอินฟราเรดสเปกโทรสโกปี ไม่พบอันตรกริยาระหว่างไดอะซีแพมและส่วนประกอบอื่นในตำรับผลของดิฟเฟอเรนเชียลสแกนนิงคาลอริเมทรี และเอกซเรย์ดิฟแฟรกโทเมทรี แสดงให้เห็นว่าไดอะซีแพมที่อยู่ในเมทริกซ์ไขมันกระจายอยู่ในระดับโมเลกุล หรือ รูปอสัญฐาณ