ศึกษาคุณสมบัตการปลดปล่อยของยาที่มีค่าการละลายต่างกัน 2 ชนิด (โพรพราโนลอลไฮโดรคลอไรด์ และไดโคลฟิแนค ซีเดียม) จากกลีเซอไรด์เมทริกซ์เพลเลทที่เตรียมขึ้นด้วยเทคนิคเอกซ์ทรูชันสเฟียโรไนเซชัน โดยใช้กลีเซอริลโมโนสเตีเรต ไฮโดรจีเนตเทตคอตตอนซีดออย (ลูบริแทบ) และกลีเซอริลปีฮีเนต (คอมไพเรดอล) เป็นสารก่อเมทริกซ์แลคโตสและไมโครคริสตัลลีนเซลลูโลส (อะวิเซลพีเอช 101) เป็นสารช่วยในกระบวนการทำเพลเลท รวมทั้งศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการปลดปล่อยยา คือ ปริมาณของกลีเซอไรด์ปริมาณของตัวยาสำคัญในเพลเลท ขนาดของเพลเลทและกระบวนการอบเพลเลทที่ได้ เพลเลทของโพรพราโนลอลไฮโดรคลอไรด์ไม่สามารถยืดเวลาการปลดปล่อยออกไปได้ถึง 8 ชั่วโมง ไดโคลฟิแนคโซเดียมเพลเลทมีการปลดปล่อยตัวยาต่ำกว่า 3 เปอร์เซ็นต์ตัวกลางที่เป็นกรดเนื่องจากมีค่าการละลายที่ต่ำมาก แต่ในสภาวะที่เป็นด่างเพลเลทที่เตรียมด้วยกลีเซอไรด์ทั้ง 3 ชนิดสามารถยืดระยะเวลาการปลดปล่อยตัวยาได้ถึง 12 ชั่วโมง เพลเลทที่มีขนาดเล็กจะมีการปลดปล่อยตัวยาเร็วกว่าขนาดใหญ่ การเติมพอลิเอทิลิน ไกลคอล 1450 (พีอีจี 1450) และและพอลิซอร์เบต 80 (ทวีน 80) ลงในไดโคลฟีแนค โซเดียมเพลเลท ไม่มีผลต่อการเพิ่มการปลดปล่อยตัวยาในตัวกลางที่เป็นกรด เมื่อนำโพรพราโนลอล ไฮโดรคลอไรด์เพลเลทมาอบในเครื่องอบแห้งแบบฟลูอิดไดซ์เบด พบว่าสามารถลดอัตราการปลดปล่อยตัวยาจากเพลเลทที่ประกอบด้วยลูบริแทบได้เมื่อเปรียบเทียบกับเพลเลทที่ไม่ได้อบ สามารถสรุปได้ว่ากลีเซอไดร์เมทริกซ์เพลเลทเหมาะสมสำหรับระบบที่ประกอบด้วยตัวยาที่มีค่าการละลายน้ำต่ำ การนำเพลเลทเมทริกซ์ไปตอกอัดเป็นเม็ดจะช่วยยืดระยะเวลาการปลดปล่อยตัวยาออกไปได้ทั้งในโพรพราโนลอลไฮโดรคลอไรด์และไดโคลฟิแนค โซเดียม