การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบความสามารถในการทรงตัวของนักเรียนที่มีความบกพร่องทางการได้ยินของโรงเรียนโสตศึกษา และนักเรียนในโรงเรียนปกติในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาตอนต้น (ป.1-3) ระดับชั้นประถมศึกษาตอนปลาย (ป.4-6) ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น (ม.1-3) และระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย (ม.4-6) รวมจำนวนทั้งสิ้น718 คน ทำการทดสอบ การทรงตัวขณะร่างกายอยู่กับที่ และการทรงตัวขณะร่างกายเคลื่อนที่ด้วยเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ เครื่องวัดการทรงตัวแบบอยู่กับที่และแบบทดสอบการกระโดดแบบสแท็กเกอร์ของจอห์นสัน หลังจากนั้น นำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์หาค่าเฉลี่ยส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและสร้างเกณฑ์ปกติความสามารถในการทรงตัวของนักเรียน นำผลการวิเคราะห์เสนอในรูปตารางประกอบความเรียง ผลการวิจัยพบว่า 1. ค่าเฉลี่ยความสามารถในการทรงตัวทั้งขณะอยู่กับที่ และความสามารถในการทรงตัวขณะเคลื่อนที่ของนักเรียนที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน กับนักเรียนปกติดีขึ้นตามระดับชั้นปี 2. ความสามารถในการทรงตัวขณะอยู่กับที่ของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาระหว่างนักเรียนที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน กับนักเรียนปกติ ไม่แตกต่างกัน 3. ความสามารถในการทรงตัวขณะอยู่กับที่ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาระหว่างนักเรียนที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน กับนักเรียนปกติ แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4. ความสามารถในการทรงตัวขณะเคลื่อนที่ของนักเรียนทุกระดับชั้นระหว่างนักเรียนที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน กับนักเรียนปกติ แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 5. มีเกณฑ์คะแนนความสามารถในการทรงตัวของนักเรียนที่มีความบกพร่องทางการได้ยินกับนักเรียนปกติ จำแนกตามระดับชั้น และเพศ