การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการให้ความร่วมมือกับรูปแบบการอบรมเลี้ยงดูที่แตกต่างกัน ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5-6 ตามการรับรู้ของตนเองและเพื่อหาความสัมพันธ์ระหว่างคะแนนจากแบบสอบถามครูประเมินพฤติกรรมการให้ความร่วมมือกับคะแนนพฤติกรรมการให้ความร่วมมือจากแบบวัดสังคมมิติของเด็ก กลุ่มตัวอย่างที่ศึกษาเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5-6 จำนวน 120 คน ของโรงเรียนสหศึกษาขนาดใหญ่ในเขตเมืองจังหวัดยโสธร เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยมี 4 แบบคือ มาตรวัดการอบรมเลี้ยงดู แบบสอบถามครูประเมินพฤติกรรมการให้ความร่วมมือ แบบวัดสังคมมิติ และแบบการสังเกตและบันทึกพฤติกรรมการให้ความร่วมมือ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการใช้ความแปรปรวนทางเดียว ทดสอบค่าเอฟด้วยวิธี ตูกีและหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน ผลการวิจัยพบว่า 1. รูปแบบการอบรมเลี้ยงดูแบบดูแลเอาใจใส่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการให้ความร่วมมือทั้งคะแนนจากแบบสอบถามครูประเมินพฤติกรรมการให้ความร่วมมือ คะแนนพฤติกรรมการให้ความร่วมมือจากแบบวัดสังคมมิติ และคะแนนจากการสังเกตและบันทึกพฤติกรรมสูงกว่าการอบรมเลี้ยงดูรูปแบบอื่น 2. คะแนนจากแบบสอบถามครูประเมินพฤติกรรมการให้ความร่วมมือมีความสัมพันธ์กับคะแนนพฤติกรรมการให้ความร่วมมือจากแบบวัดสังคมมิติ และคะแนนจากการสังเกตและบันทึกพฤติกรรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01