งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาประสิทธิภาพของระบบบำบัดบึงประดิษฐ์ในการกำจัด แคดเมียมจากน้ำเสียสังเคราะห์ และศึกษาทิศทางในการสะสมแคดเมียมในระบบที่มีตัวกลาง 3 ชนิด คือ ทรายดินปนทราย และดิน ที่ความเข้มข้นแคดเมียมในน้ำเข้าเท่ากับ 1 5 10 และ 20 มิลลิกรัมต่อลิตรที่เวลากักน้ำ 5 วัน โดยมีอัตราการไหลของน้ำเข้าเป็น 4 4.4 และ 5 ลิตรต่อวันสำหรับระบบที่มีตัวกลางทราย ดินปนทราย และดิน ตามลำดับ รวมทั้งศึกษาปริมาณการสะสมแคดเมียมในส่วนต่างๆ ของระบบทั้งในตัวกลางและในพืช คือ ต้นธูปฤาษี จากผลการทดลองระบบบึงประดิษฐ์สามารถบำบัดน้ำเสียได้ตามที่มาตรฐานน้ำทิ้งกำหนดคือ น้อยกว่าหรือเท่ากับ 0.03 มก./ล. Cd เมื่อความเข้มข้นแคดเมียมในน้ำเสียเข้าน้อยกว่าหรือเท่ากับ 5 มก./ล.ส่วนน้ำเสียเข้าที่ความเข้มข้นมากกว่า (10 และ 20 มก./ล.) ระบบยังคงกำจัดแคดเมียมได้มากกว่า99% การกำจัดเกิดขึ้นในขณะที่น้ำเสียไหลผ่านชั้นตัวกลางตามทิศทางการไหลในแนวนอน ซึ่งดินมีความสามารถในการดูดซับแคดเมียมได้มากกว่าทราย โดยแคดเมียมในน้ำเข้าส่วนใหญ่สะสมอยู่ในตัวกลางมีค่าเท่ากับ 95.56% 95.53% และ 94.07% ในระบบที่มีตัวกลางทราย ดินปนทราย และดิน ตามลำดับส่วนในพืชนั้นมีแคดเมียมสะสมอยู่คิดเป็น 0.08% 0.06% และ 0.08% ในระบบที่มีตัวกลางทรายดินปนทราย และดิน ตามลำดับ เมื่อนำตัวกลางทั้ง 3 ชนิดหลังจากการทดลองแล้วมาศึกษาการชะละลายของโลหะตามประกาศกระทรวงอุตสาหกรรมตัวกลางดินนั้นจะสามารถดูดซับแคดเมียมได้แน่นกว่าตัวกลางทราย โดยพบว่าปริมาณของแคดเมียม ที่ถูกชะละลายจากตัวกลางมีค่าเท่ากับ 5.37% 11.15% และ 54.25% สำหรับตัวกลางดิน ดินปนทราย และทราย ตามลำดับ ซึ่งตัวกลางดินและดินปนทรายหลังการบำบัดแคดเมียมแล้วมีค่าการชะละลายต่ำกว่าที่มาตรฐานกำหนด คือน้อยกว่าหรือเท่ากับ 1 มิลลิกรัมต่อลิตร จึงไม่จัดเป็นของเสียอันตรายและสามารถนำไปถมที่ได้