การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อทำนายผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในมหาวิทยาลัยและความสุขสมบูรณ์ในการดำเนินชีวิตของนักศึกษาแพทย์ คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล จากโมเดลการคัดเลือก 2 โมเดล คือ โมเดลการคัดเลือกด้วยวิธีการสอบร่วมกับโมเดลการคัดเลือกด้วยวิธีการคัดเลือกเอง และเปรียบเทียบโมเดลดังกล่าว ในประเด็นความสามารถในการทำนายและความคลาดเคลื่อนในการทำนาย กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ นักศึกษาแพทย์ คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาลมหาวิทยาลัยมหิดล รุ่นปีการศึกษา 2536-2541 จำนวน 1,168 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่แบบสอบถามเกี่ยวกับภูมิหลังของนักศึกษาแพทย์และความสุขสมบูรณ์ในการดำเนินชีวิต และแบบบันทึกเกี่ยวกับเกรดเฉลี่ยสะสมและคะแนนสอบคัดเลือก วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมลิสเรล 8.12 ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. โมเดลทั้ง 2 ที่มีความกลมกลืนกับข้อมูลเชิงประจักษ์ ประกอบด้วยตัวแปรด้านภูมิหลังของนักศึกษาแพทย์และคะแนนสอบคัดเลือก 15 ตัว ที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในมหาวิทยาลัยและความสุขสมบูรณ์ในการดำเนินชีวิต ซึ่งโมเดลทั้ง 2 มีตัวแปรดังกล่าวเหมือนกัน 13 ตัว และแตกต่างกัน 4 ตัว โดยที่โมเดลการคัดเลือกด้วยวิธีการสอบร่วม อธิบายความแปรปรวนของผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในมหาวิทยาลัยและความสุขสมบูรณ์ในการดำเนินชีวิตได้ร้อยละ 39 และร้อยละ 3 ตามลำดับความตรงของโมเดลแสดงด้วยค่าไค-สแควร์ = 172.29 ที่องศาความเป็นอิสระ 150 ระดับนัยสำคัญ0.10 ประกอบกับดัชนีวัดระดับความกลมกลืน (GFI = 0.98) และดัชนีวัดระดับความกลมกลืนที่ปรับแก้แล้ว (AGFI = 0.96) มีค่าเข้าใกล้ 1 และโมเดลการคัดเลือกด้วยวิธีการคัดเลือกเอง อธิบายความแปรปรวนของผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในมหาวิทยาลัยและความสุขสมบูรณ์ในการดำเนินชีวิตได้ร้อยละ 16ร้อยละ 17 ตามลำดับ ความตรงของโมเดลแสดงด้วยค่าไค-สแควร์ = 161.75 ที่องศาความเป็นอิสระ140 ระดับนัยสำคัญ 0.10 ประกอบกับดัชนีวัดระดับความกลมกลืน (GFI = 0.97) และดัชนีวัดระดับความกลมกลืนที่ปรับแก้แล้ว (AGFI = 0.94) มีค่าเข้าใกล้ 1 2. ในการเปรียบเทียบโมเดล โดยใช้ค่าสถิติ 3 ประเภท เป็นเกณฑ์ในการเปรียบเทียบ ได้แก่ค่าสัมประสิทธิ์การทำนายของผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในมหาวิทยาลัย (R('2)(,สอบร่วม) = 0.39,R('2)(,คัดเลือกเอง) = 0.16) ค่าสัมประสิทธิ์การทำนายของความสุขสมบูรณ์ในการดำเนินชีวิต(R('2)(,สอบร่วม) = 0.03, R('2)(,คัดเลือกเอง) = 0.17) และค่ากำลังสองเฉลี่ยของส่วนเหลือ(RMR(,สอบร่วม) = 0.033, RMR(,คัดเลือกเอง) = 0.037) พบว่าแต่ละโมเดลในลักษณะต่างกันโดยโมเดลการคัดเลือกด้วยวิธีการสอบร่วมเป็นโมเดลที่ดีในการทำนายผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในมหาวิทยาลัยในขณะที่โมเดลการคัดเลือกด้วยวิธีการคัดเลือกเองเป็นโมเดลที่ดีในการทำนายความสุขสมบูรณ์ในการดำเนินชีวิต